Wayfarers of the South Tigris

Το Wayfarers of the South Tigris ανοίγει τη νέα τριλογία της Garphill με έναν γνώριμο σχεδιαστικό τόνο, αλλά όχι με αναμάσημα των προηγούμενων τίτλων. Είναι απολαυστικό και κατά τόπους απαιτητικά «καψιματικό», με μηχανισμούς που κουμπώνουν καθαρά μεταξύ τους και, ευτυχώς, δεν μοιάζουν να έχουν απλώς κολληθεί πάνω στο θέμα.

Ο πυρήνας είναι tableau building: χτίζεις τη δική σου μηχανή επιλογών και τη χρησιμοποιείς για να προωθήσεις την εξερεύνησή σου. Παράλληλα τρέχουν διαδρομές προόδου, οπότε δεν αρκεί να φτιάξεις ένα αποδοτικό tableau· πρέπει να αποφασίσεις ποια εξέλιξη αξίζει να κυνηγήσεις και πότε. Η ενδιαφέρουσα απόφαση είναι η κατανομή της προσοχής σου ανάμεσα στο χτίσιμο της μηχανής και στο να τη μετατρέψεις εγκαίρως σε πρόοδο.

Η αρχική ανάγνωση δείχνει πιο απειλητική απ’ όσο είναι η παρτίδα. Μόλις αρχίσουν να λειτουργούν οι συνδέσεις, το παιχνίδι κυλάει πολύ φυσικά. Υπάρχει πάντως μια ανομοιομορφία: ορισμένα progression paths εξαρτώνται περισσότερο από το RNG απ’ ό,τι άλλα, άρα η κούρσα δεν έχει πάντοτε την ίδια αίσθηση ελέγχου. Το σύστημα είναι καλοδεμένο, αλλά δεν είναι εξίσου αυστηρό σε κάθε διαδρομή του.

Ενημερωμένη παρτίδα

Η δεύτερη επίσκεψη επιβεβαίωσε ότι το παιχνίδι παραμένει ευχάριστο και feelgood, ακόμη κι όταν οι αντίπαλοι αφήνουν αλλεπάλληλα ανοίγματα και κάποιος ξεφεύγει στο σκορ. Επιβεβαίωσε όμως και το βασικό του όριο: είναι ίσως το πιο multiplayer solitaire παιχνίδι της σειράς. Οι επιλογές των άλλων παικτών δεν έδωσαν την αίσθηση ότι με πίεζαν ή ότι άλλαζαν ουσιαστικά το πλάνο μου.

Ως θετικό ξεκίνημα τριλογίας στέκεται καλά, αλλά η χαμηλή αλληλεπίδραση μειώνει τη διάθεση για επανάληψη. Δίπλα στα Architects και Paladins, που είναι πολύ πιο χορταστικά, το Wayfarers of the South Tigris μένει μια κομψή αλλά λιγότερο αναγκαία στάση.