Wayfarers of the South Tigris

Το Wayfarers of the South Tigris μου άφησε αρχικά πολύ θετική εντύπωση: είναι ξεκάθαρα στο γνώριμο μοτίβο της Garphill, αλλά με tableau building και μια έντονη αίσθηση προόδου και αγώνα. Είναι χαριτωμένο, feelgood και απολαυστικό, ενώ σε ορισμένες φάσεις σε καψαλίζει με τον σωστό, τίμιο τρόπο.

Στον πυρήνα του χτίζω το tableau μου και προωθώ την εξέλιξή μου μέσα από διαφορετικά μονοπάτια. Η πρώτη ανάγνωση μπορεί να δείχνει λίγο τρομακτική, όμως μόλις καθίσει στο τραπέζι η ροή γίνεται πολύ ομαλή. Οι μηχανισμοί κουμπώνουν μεταξύ τους όμορφα και, ευτυχώς, δεν μοιάζουν απλώς με ξεκάρφωτα γρανάζια: δένουν και θεματικά.

Η πρόοδος, πάντως, δεν έχει την ίδια αίσθηση ελέγχου σε όλα τα μονοπάτια. Κάποια βασίζονται περισσότερο στο RNG από άλλα, άρα υπάρχει μια δόση τύχης που μπορεί να επηρεάσει το πώς θα κυλήσει η προσπάθειά μου. Στην αλληλεπίδραση δεν βρήκα πολλά να μασήσω: στη δεύτερη παρτίδα οι συμπαίκτες μου έκαναν αμέτρητες πάσες, εγώ αφέθηκα να εκτοξεύσω το σκορ, και το παιχνίδι έδειξε πόσο εύκολα μπορεί να καταλήξει σε multiplayer solitaire.

Παρότι πέρασα καλά και στις δύο επισκέψεις, δεν το βρίσκω τόσο χορταστικό όσο τα Architects ή τα Paladins. Είναι ένα πολύ θετικό ξεκίνημα για τη νέα τριλογία, αλλά δεν είναι από εκείνα που θα πρότεινα εύκολα για επανάληψη, εκτός αν κάποιος θέλει οπωσδήποτε να το δει.

Updated session

Η δεύτερη παρτίδα δεν αντέστρεψε την καλή πρώτη εντύπωση· παρέμεινε ευχάριστη και feelgood. Μου ξεκαθάρισε όμως ότι, με τόσο μικρή αλληλεπίδραση, η εμπειρία μου παλιώνει πιο γρήγορα και η επιθυμία για άμεση επανάληψη πέφτει αισθητά.