Whistle Mountain

Το Whistle Mountain μου έδωσε εκείνο το σπάνιο, ήσυχο χαμόγελο που χρειάζεται μια Τρίτη μετά τη δουλειά: είναι εξαιρετικό στο είδος του και δεν χρειάζεται να κάνει θόρυβο γι’ αυτό. Από τις τρεις παρτίδες μου, η μία στο τραπέζι και η μία στο Tabletop Simulator ήταν σούπερ· η Tabletopia, αντίθετα, μας έβαλε να παλεύουμε με ένα άθλιο physics engine. Το snap to grid του TTS κάνει πραγματική διαφορά όταν θέλεις να παίξεις, όχι να μαζεύεις ψηφιακά κομμάτια από το πάτωμα.

Στον πυρήνα του, αυτό που μένει από την παρτίδα είναι η πίεση του σκοραρίσματος. Οι επιλογές σου καταλήγουν σε πόντους, και το παιχνίδι αφήνει αυτόν τον αγώνα να φουσκώσει αρκετά ώστε να μη νιώθεις ποτέ ότι ένα μεγάλο σύνολο σημαίνει και ασφαλές προβάδισμα.

Η ροή των γύρων, όπως τη βίωσα, είναι ένας συνεχής έλεγχος του πού στέκεσαι απέναντι στους άλλους. Δεν είναι παιχνίδι που το κρίνεις μόνο από το τι έχτισες για τον εαυτό σου: παρακολουθείς το σκορ, μετράς την απόσταση και καταλαβαίνεις ότι οι αντίπαλοι είναι εκεί, δίπλα σου, μέχρι το τελευταίο μέτρημα.

Και τότε έρχεται εκείνο το τέλος με διαφορά ενός πόντου, ακόμη και μέσα σε τόσο τρελό σκοράρισμα, και η παρτίδα αποκτά βάρος. Το Whistle Mountain είναι από εκείνα τα παιχνίδια που κάνουν μια καλή βραδιά να μοιάζει λίγο πιο γεμάτη· ήσυχα εξαιρετικό.