Whistle Mountain

Έχω ήδη γράψει τρεις παρτίδες Whistle Mountain: μία στο τραπέζι, μία στο Tabletopia και μία στο Tabletop Simulator. Η πρώτη και η τρίτη ήταν σούπερ. Η δεύτερη, δυστυχώς, έπεσε θύμα του ελεεινού physics engine του Tabletopia και μας βασάνισε περισσότερο απ’ όσο έπρεπε. Αντίθετα, το snap-to-grid του Tabletop Simulator κάνει την ψηφιακή εμπειρία πραγματικά απολαυστική.

Στο τραπέζι, το παιχνίδι μου δίνει την αίσθηση ενός τίτλου που ζει και πεθαίνει από το scoring του. Δεν θα προσποιηθώ ότι το κείμενο αυτό αναλύει κάθε επιμέρους ενέργεια του γύρου, αλλά το βασικό του αποτύπωμα είναι ξεκάθαρο: παίζεις για να χτίσεις τη θέση σου μέσα σε ένα σύστημα με τρελές βαθμολογίες, όπου κάθε πόντος μπορεί να αποδειχθεί καθοριστικός.

Η αλληλεπίδραση, όπως τη βίωσα σε αυτές τις παρτίδες, φαίνεται κυρίως στο πόσο στενά μετράτε όλοι την πρόοδο και το σκορ. Όταν ένα παιχνίδι με τόσο άγρια βαθμολόγηση τελειώνει με διαφορά ενός μόλις πόντου, δεν υπάρχει χώρος για χαλαρό πιλότο: παρακολουθείς τους άλλους, κυνηγάς ό,τι μπορείς και περιμένεις μέχρι τέλους να δεις ποιος πραγματικά ξέφυγε μπροστά.

Συνολικά, το Whistle Mountain είναι εξαιρετικό στο είδος του, και οι καλές παρτίδες του ήταν αρκετές για να το επιβεβαιώσουν. BLTG, bitches! Και για χώνεψη, άλλη μία παρτίδα Capital Lux 2: Generations με το Revolution (B) card set επιβεβαίωσε το δικό της συμπέρασμα: must buy, και τίμιος contender του point salad για δια ζώσης παρέες με fellow gamers — ίσως ακόμη και με non-gamers, στο σωστό setup.