World Order

Μετά την αναμονή για το ντελίβερι, το νέο παιχνίδι του Βαγγέλη και της Hegemonic έσκασε στο τραπέζι φορτωμένο με όλα τα deluxe αξεσουάρ του. Η παραγωγή είναι, όπως και στο πρώτο παιχνίδι, πολύ καλή και η συνολική φροντίδα φαίνεται. Είναι από εκείνα τα κουτιά που σου δίνουν αμέσως την αίσθηση ότι έχεις μπροστά σου κάτι μεγάλο και προσεγμένο.

Στο παιχνίδι αναλαμβάνουμε τέσσερις διαφορετικές υπερδυνάμεις, σχετικά ασύμμετρες, οι οποίες όμως κινούνται πάνω σε έναν κοινό βασικό κορμό. Η πιο κοντινή περιγραφή που μπορώ να δώσω είναι μια multiplayer διασταύρωση Twilight Struggle με La Granja — ναι, το ξέρω, ακούγεται λίγο sdoinnggg, αλλά αυτή την αίσθηση μου έβγαλε.

Παίζουμε κάρτες πολλαπλών χρήσεων για να διεκδικήσουμε area control, να στήσουμε γραμμές παραγωγής και να φορμάρουμε ποντάκια. Οι επιλογές είναι μετρημένες και έξυπνες, με λίγο luck factor να εμφανίζεται πού και πού, ενώ η αλληλεπίδραση έρχεται φυσικά από τον ανταγωνισμό των υπερδυνάμεων στον χάρτη και στις αποφάσεις που παίρνουν.

Το δοκιμάσαμε δύο φορές: μία σκέτο και μία με το Turmoil. Και στις δύο περιπτώσεις περάσαμε καλά, αλλά εγώ ίσως προτίμησα το vanilla, ακριβώς επειδή είναι απλούστερο και περιορίζει τη μετακίνηση των τανκς. Μην το πάρει το μάτι σας για απλό, πάντως: θέλει χρόνο, ειδικά στην πρώτη εξοικείωση, επειδή έχει πολλές αποφάσεις. Παρ’ όλα αυτά, το βρίσκω πολύ ανώτερο από το Hegemony, που δεν ήταν καθόλου κακό εξαρχής. Πάντα τέτοια, παιδιά.