World Order

Η deluxe παραγωγή του World Order είναι προσεγμένη χωρίς να γίνεται αυτοσκοπός: ένα γεμάτο τραπέζι, με την πληροφορία εκεί που τη χρειάζεσαι. Σχεδιαστικά μου έβγαλε κάτι σαν το Twilight Struggle να φοράει τα παραγωγικά ρούχα του La Granja· περίεργη συγγένεια στο χαρτί, αρκετά πειστική στο παιχνίδι.

Τέσσερις υπερδυνάμεις, σχετικά ασύμμετρες, δουλεύουν πάνω στον ίδιο βασικό σκελετό. Οι κάρτες είναι πολλαπλών χρήσεων: με αυτές διεκδικείς περιοχές, στήνεις γραμμές παραγωγής ή τις αξιοποιείς για να διαμορφώσεις το σκορ. Η ενδιαφέρουσα απόφαση είναι ποια από αυτές τις δουλειές θα αφήσεις για αργότερα, γνωρίζοντας ότι οι αντίπαλοι δεν θα περιμένουν ευγενικά.

Η αλληλεπίδραση έρχεται κυρίως από το area control και από τη μετακίνηση των τανκς, ενώ οι πολλές επιλογές εξηγούν γιατί το παιχνίδι απλώνεται χρονικά, ιδίως στις πρώτες παρτίδες. Το βασικό παιχνίδι μου φάνηκε ελαφρώς πιο ευχάριστο χάρη στην απλότητά του και στον πιο περιορισμένο ρόλο των τανκς· με το Turmoil παραμένει καλή εμπειρία. Υπάρχει και λίγη τύχη πού και πού, αλλά όχι τόση ώστε να σβήνει τη μελέτη των επιλογών.

Δεν είναι το απλό παιχνίδι που αρχικά προσποιείται ότι είναι, όμως η πυκνότητα αποφάσεων δικαιολογεί τον χρόνο του. Για μένα είναι σαφώς ανώτερο από το Hegemony, που ήδη ήταν ένα απολύτως αξιοπρεπές σημείο εκκίνησης.