1066, Tears to Many Mothers: The Battle of Hastings

Το 1066: Tears to Many Mothers φοράει ιστορική στολή, αλλά για μένα είναι ιστορικό περισσότερο στη γεύση παρά στην αυστηρή προσομοίωση. Είναι εύκολο να το πιάσεις, διασκεδαστικό και όχι εντελώς ρηχό, έστω κι αν έχει μια φλυαρία και αρκετή τύχη. Δεν είναι παιχνίδι για να το αντιμετωπίσεις σαν να δίνεις πραγματικές διαταγές στο Hastings· είναι παιχνίδι για να περάσεις καλά μέσα σε μια μάχη που συχνά σε βάζει να σβήνεις φωτιές.

Ο πυρήνας του είναι οι κάρτες και το τράβηγμά τους, κι εκεί βρίσκεται τόσο η ενέργεια όσο και η αδυναμία του. Το τι θα έρθει στο χέρι σου επηρεάζει έντονα το τι μπορείς να κάνεις, οπότε δεν νιώθω συχνά μεγάλος στρατηγός. Νιώθω περισσότερο crisis manager: κοιτάζω την κατάσταση, βλέπω τι μου επέτρεψε η τράπουλα αυτή τη φορά και προσπαθώ να μη χαθεί η ευκαιρία ή να μη γίνει η ζημιά μεγαλύτερη.

Η αλληλεπίδραση προκύπτει μέσα από αυτή την αντιπαράθεση των διαθέσιμων καρτών και των απειλών που ανοίγει ο άλλος παίκτης. Όταν και οι δύο ξέρουν τι περίπου υπάρχει στις τράπουλες, οι παρτίδες γίνονται αισθητά καλύτερες, γιατί μπορείς να διαβάσεις λίγο περισσότερο τις πιθανότητες και τις επιλογές του απέναντι. Χωρίς αυτή τη γνώση, η ραντομίλα μπορεί να σε κάνει να νιώθεις ότι απλώς αντιδράς σε ό,τι σου έτυχε.

Παρόλα αυτά, δεν το θεωρώ κακό παιχνίδι — καθόλου. Ειδικά αφού δεν είναι τρομερά ακριβό, αξίζει να το αναζητήσει κανείς αν θέλει γρήγορες, χορταστικές διπλές παρτίδες με πολεμική θεματολογία. Μπορώ εύκολα να βγάλω εδώ δύο ή τρεις γεμάτες αναμετρήσεις στον χρόνο που θα ήθελα για μία καλή, πιο σύνθετη μάχη Undaunted ή War Chest. Απλώς θα ήθελα περισσότερα εργαλεία για να μετριάζεται η τύχη του τραβήγματος — κάτι σαν tutoring μηχανισμούς, αν υπάρχουν στα επόμενα παιχνίδια της σειράς, γιατί σε αυτό το στιλ το θεωρώ σχεδόν απαραίτητο.

Updated session

Η μεταγενέστερη επιστροφή μου, μέσα σε μια περίοδο με πολλά εμβόλιμα διπλά και την κάψα μου με τον Ούθερ, γιο του Ούθερ, και την παρέα του, δεν άλλαξε ουσιαστικά την άποψή μου. Το βρήκα ακόμη αρκετά basic και εξαρτημένο από το τυχαίο τράβηγμα καρτών, αλλά παρέμεινε ευχάριστο και αποτελεσματικό ως σύντομη, γεμάτη αναμέτρηση. Η βασική διαφορά ήταν ότι πλέον εκτίμησα περισσότερο τη θέση του ως γρήγορη εναλλακτική απέναντι σε βαρύτερες μάχες, όχι ως παιχνίδι που θα αντικαταστήσει το βάθος τους.