Aeon's End: The New Age

Είχα παίξει παλιότερα το Aeon's End και μου είχε μείνει η πολύ καλή αίσθηση ότι καταφέρνει να μεταφράσει ένα boss fight σε deckbuilding χωρίς να χάνει την έντασή του. Το The New Age έρχεται με νέες κάρτες και εχθρούς, αλλά η βασική του ιδιαιτερότητα είναι το progressive story campaign, που δεν σου αδειάζει όλο το κουτί από την πρώτη στιγμή: παρουσιάζει σταδιακά τις κάρτες και αφήνει το παιχνίδι να ανοίγει με τον ρυθμό του.

Στον πυρήνα του, χτίζεις το deck σου ενώ προσπαθείς να αντιμετωπίσεις ένα συγκεκριμένο τέρας. Η αίσθηση δεν είναι απλώς «μαζεύω καλύτερες κάρτες», αλλά ότι το deckbuilding υπηρετεί τη μάχη απέναντι σε ένα boss. Αυτό ακριβώς ήταν το δυνατό σημείο του Aeon's End για μένα και εδώ παραμένει απολύτως παρόν.

Η ροή της παρτίδας οργανώνεται γύρω από αυτή τη σύγκρουση: η ομάδα προσπαθεί να βρει τρόπο να σταθεί απέναντι στον εχθρό, με τις νέες κάρτες να εμφανίζονται σταδιακά μέσω του campaign. Στις δύο αναμετρήσεις μας με το πρώτο τέρας φάνηκε και η πίεση του συστήματος: την πρώτη πήγαμε κουβά, ενώ στη δεύτερη το φάγαμε στο τσακ. Αυτές οι οριακές νίκες είναι ακριβώς το είδος της αλληλεπίδρασης με το παιχνίδι που θέλω από ένα τέτοιο boss fight.

Συνολικά έμεινα πολύ ευχαριστημένος. Το βλέπω εύκολα ως εκείνο το παιχνίδι που βγαίνει μία φορά τον μήνα, χωρίς βιασύνη, για να προχωράς το campaign με την ησυχία σου. Πολύ τίμιο κομμάτι για το ράφι της σπηλιάς του μοναχικού παίκτη.