Aeon's End: The New Age

Το παλιό Aeon's End μου είχε αφήσει πολύ καλή εντύπωση, κυρίως επειδή έκανε το deckbuilding να μοιάζει πραγματικά με boss fight και όχι απλώς με μια παρτίδα όπου μαζεύεις καλύτερες κάρτες. Το The New Age συνεχίζει ακριβώς από εκεί, με νέες κάρτες και εχθρούς, και έχει εκείνη την ήσυχη υπόσχεση ενός κουτιού που δεν χρειάζεται να το εξαντλήσεις σε ένα Σαββατοκύριακο.

Ο πυρήνας παραμένει το deckbuilding στην υπηρεσία της αναμέτρησης με ένα τέρας: χτίζεις τις δυνατότητές σου ενώ η μάχη σε πιέζει να τις αξιοποιήσεις σωστά. Η καλή ιδέα είναι ότι οι μηχανισμοί δεν στέκονται δίπλα στο θέμα σαν διακόσμηση· δίνουν στη σύγκρουση τον ρυθμό και την αίσθηση μιας κανονικής μάχης με boss.

Η progressive story campaign παρουσιάζει σταδιακά τις κάρτες, αντί να σου αδειάζει όλο το κουτί στο τραπέζι από την πρώτη στιγμή. Μαζί με τους νέους εχθρούς, αυτό κάνει την επιστροφή στο παιχνίδι να έχει μικρές αποκαλύψεις· στην πρώτη μας αναμέτρηση με το πρώτο τέρας πήγαμε κουβά, ενώ στη δεύτερη το φάγαμε στο τσακ.

Έμεινα πολύ ευχαριστημένος. Είναι από εκείνα τα παιχνίδια που μπορείς να βγάζεις μία φορά τον μήνα, να συνεχίζεις την πορεία τους με την ησυχία σου και να τα αφήνεις πάλι στο ράφι χωρίς να μοιάζουν παρατημένα. Για τη σπηλιά του μοναχικού παίκτη, είναι ένα πολύ τίμιο και ήσυχα εξαιρετικό κομμάτι.