Aeronautica Imperialis: Wings of Vengeance

Έβαλα στο τραπέζι το Wings of Vengeance για ένα πρώτο test drive, παρότι το βάψιμο δεν είχε τελειώσει εντελώς — ντροπή μου, αλλά τα πινέλα πήραν φωτιά αμέσως μετά. Ξεκινήσαμε με μια απλή αερομαχία 100 πόντων, ουσιαστικά με τα περιεχόμενα του κουτιού, χωρίς σενάρια, στόχους ή αντιαεροπορικά. Όπως συμβαίνει συχνά στα βασικά κουτιά της GW, οι δύο πλευρές δεν βγάζουν απαραίτητα ιδανικά ισορροπημένες δυνάμεις, όμως το πακέτο δίνει πολύ καθαρή γεύση του παιχνιδιού.

Στον πυρήνα του, είναι ένα tactical παιχνίδι αερομαχίας όπου οι μανούβρες και η τοποθέτηση μετράνε πολύ περισσότερο από το να ορμήσεις ευθεία στον αντίπαλο. Αν παίξεις βουρ στον πατσά, μετωπικά, και περιμένεις από τα ζάρια να λύσουν το θέμα, θα βρεθείς γρήγορα σε ένα σκληρό παιχνίδι volumetric six fishing: ρίχνεις κουβάδες και εύχεσαι για εξάρια. Στην πρώτη μας επαφή, η αυτοκρατορική δύναμη πυρός στο mid range ήταν ισοπεδωτική και αυτό μπορεί πολύ εύκολα να ξενερώσει όποιον δεν έχει προετοιμαστεί για την τιμωρία.

Μόλις όμως δεχτείς ότι το ζητούμενο είναι να πλησιάσεις χωρίς να σε ξεσκίσουν τα quad autocannons, το παιχνίδι ανοίγει. Κυνηγάς τη σωστή στιγμή, περιμένεις το λάθος του άλλου και παίρνεις ρίσκα με break-up rolls για υπερβολική ταχύτητα ή με stall, ώστε να βρεθείς πίσω από τον αντίπαλο. Οι αερομαχίες δεν κρίνονται απλώς από το πόσο dakka έχεις, αλλά από το ποιος θα διαβάσει καλύτερα τις θέσεις και θα εκμεταλλευτεί το παράθυρο που ανοίγει.

Η πρώτη εντύπωση ήταν πολύ θετική. Το παιχνίδι έχει βάθος, και η προοπτική campaign είναι ακριβώς ο λόγος που συνεχίσαμε το βάψιμο με τέτοια όρεξη. Επίσης, το κόστος είναι μεγάλο ατού: περίπου με 100 ευρώ μπορεί κανείς να ξεμπερδέψει με έναν στρατό, κάτι αρκετά ευπρόσδεκτο για μινιατούρες της GW.

Updated session

Δύο ακόμη αερομαχίες με το Taros Air War επιβεβαίωσαν την αρχική μου εντύπωση: κάτω από το super-yolo dicefest υπάρχει πραγματικό skill και αρκετό βάθος, ιδιαίτερα όταν μπαίνουν στο τραπέζι σενάρια και οι ιδιαιτερότητες των factions. Η δεύτερη παρτίδα, με πιο ισορροπημένες λίστες και σενάριο, ήταν καθαρή αδρεναλίνη.

Ταυτόχρονα, φάνηκε πολύ καθαρά και το πρόβλημα ισορροπίας. Κάποια αεροπλάνα είναι αισθητά καλύτερα από άλλα για τους πόντους τους. Για πλήρως ανταγωνιστικό παιχνίδι αυτό σπρώχνει προς συγκεκριμένες λίστες· αν μόνο ένας παίκτης το κάνει, ο άλλος απλώς εξαφανίζεται από τον χάρτη. Δεν άλλαξε η θετική μου γνώμη, αλλά πλέον θα προσέχω πολύ περισσότερο τη σύνθεση των δυνάμεων. Και τώρα που βάφω και τους Tau του expansion, το φθινόπωρο προβλέπεται θερμό και γεμάτο dakka.