Andromeda's Edge

Το Dwellings of Eldervale είναι από τα αγαπημένα μου παιχνίδια των τελευταίων χρόνων, οπότε η Andromeda’s Edge ήταν για μένα instant blind buy: έφυγε η ζελατίνα και πήγε κατευθείαν τραπέζι. Η συγγένεια είναι άμεση, μόνο που εδώ οι μάγοι έχουν αντικατασταθεί από σκάφη και το όλο πράγμα μοιάζει με μια οργανική, πολύ πιο φορτωμένη εξέλιξη της ίδιας ιδέας.

Στον πυρήνα της, η Andromeda’s Edge στήνει ένα σύστημα από modules σε σειρές και ζητά να χτίζω engine γύρω από αυτά. Το κρίσιμο σημείο είναι το reset: εκεί ενεργοποιώ μία ή περισσότερες από τις σειρές που έχω οργανώσει, άρα δεν αρκεί να μαζεύω απλώς πράγματα· πρέπει να σκέφτομαι τη διάταξη και το πότε θα πυροδοτήσω την αλυσίδα μου.

Γύρω από αυτό υπάρχει ασυμμετρία φυλών, αρκετό βάθος και λίγο εντονότερο interaction από το Eldervale. Οι συγκρούσεις χρησιμοποιούν το ίδιο combat system με εκείνο το παιχνίδι, ένα σύστημα με ζάρια που για μένα παραμένει επικό και που εδώ έδωσε ωραίες στιγμές δράματος, γέλιου και γενικού νταβαντουριού. Όταν κάτσουν σωστά οι αντίπαλοι και οι φυλές, η αλληλεπίδραση δεν είναι απλώς θόρυβος: δίνει στην παρτίδα ένταση και ιστορίες.

Η πρώτη μου παρτίδα, πάντως, ήταν κουραστική. Εκτίμησα το μεγάλο βάθος, τις φυλές, την επαναληψιμότητα, τα expansions και τα bots — όλα όσα υποστηρίζουν ότι το κουτί έχει σοβαρό value for money — αλλά η πληθωρικότητα του design μου φάνηκε αρχικά ότι είχε ξεφύγει. Πάνω απ’ όλα, οι συγκεκριμένες ασύμμετρες δυνάμεις που έτυχαν εκείνη τη φορά μου φάνηκαν εντελώς άνισες. Περάσαμε καλά, αλλά δεν σηκώθηκα από το τραπέζι με διακαή ανάγκη για άμεση επανάληψη.

Τελικά, όμως, η Andromeda’s Edge κέρδισε τη δεύτερη και την τρίτη ευκαιρία της. Τη θεωρώ ανώτερη του Eldervale, αλλά και πιο μανιτζέβελη: απαιτεί περισσότερο χρόνο, περισσότερη όρεξη και μια παρέα πρόθυμη να ασχοληθεί με ένα συγκεκριμένο παιχνίδι. Για τέτοιες παρέες είναι από τα καλά — γεμάτο, χορταστικό και ικανό να ανταμείψει με πολλές πολύ ευχάριστες ώρες.

Updated session

Οι μεταγενέστερες παρτίδες ήταν σαφώς καλύτερες από την πρώτη, όχι επειδή ξαφνικά εξαφανίστηκαν οι απαιτήσεις του παιχνιδιού, αλλά επειδή οι φυλές ήταν πιο ισορροπημένες και οι αντίπαλοι ταίριαξαν καλύτερα. Με μια λιγότερο cutthroat παρέα και καλή κατανομή των δυνάμεων, η αρχική μου επιφύλαξη για το imbalance υποχώρησε: το παιχνίδι έχει πράγματα να πει, αρκεί να του δώσεις τη σωστή σύνθεση τραπεζιού.