Arcs

Στην πρώτη μου επαφή με το Arcs, στην απολύτως βασική και συμμετρική εκδοχή του, δεν βρήκα πολλά να κρατήσω. Με τους advanced κανόνες όμως αλλάζει πρόσωπο: οι ασύμμετρες εξωγήινες φυλές και οι δυνάμεις τους δίνουν επιτέλους στις επιλογές χαρακτήρα και στο τραπέζι λόγο να σηκώσει το κεφάλι.

Ο πυρήνας παραμένει η προσπάθεια να αξιοποιήσεις αυτά που σου δίνει η πλευρά σου καλύτερα από τους άλλους, γύρο με γύρο, αντί να κινείστε όλοι πάνω στην ίδια καθαρή και άδεια ράγα. Η ασυμμετρία δεν είναι διακοσμητική· αλλάζει το πώς προσεγγίζεις τις αποφάσεις και κάνει την προχωρημένη εκδοχή να μοιάζει με παιχνίδι που επιτέλους ξέρει τι θέλει να είναι.

Και μετά αρχίζει το ξύλο. Οι παίκτες συγκρούονται, πιέζουν ο ένας τα σχέδια του άλλου και γελούν όταν κάτι στραβώνει θεαματικά, αλλά το παιχνίδι περιμένει συχνά από το ίδιο το τραπέζι να συγκρατήσει όποιον ξεφεύγει. Θέλει παρέα που να καταλαβαίνει πότε πρέπει να απαντήσει στον δυνατό παίκτη· αλλιώς η ισορροπία μένει μια ευγενική ευχή.

Δεν είναι τέλειο, και δεν έπαψε να στηρίζεται υπερβολικά στους παίκτες για να κρατήσει την ισορροπία του. Αλλά το Arcs ανέβηκε, για μένα, από το «σκουπίδι για ανακύκλωση» στο «ναι, θα το ξανάπαιζα» — κι αυτό είναι πολύ μεγαλύτερο κομπλιμέντο απ’ όσο ακούγεται.