Arcs

Έδωσα στο Arcs τη δεύτερη ευκαιρία που μάλλον χρειαζόταν, αυτή τη φορά με τους advanced κανόνες και τις ασύμμετρες εξωγήινες φυλές και δυνάμεις. Η πρώτη μας επαφή, με το εντελώς βασικό και συμμετρικό παιχνίδι, δεν είχε πάει καθόλου καλά. Τώρα η εμπειρία ήταν σαφώς πιο ζωντανή και ενδιαφέρουσα — ένα μικρό θαύμα για κάτι που είχα ήδη σχεδόν στείλει στην ανακύκλωση.

Με το advanced υλικό, η παρτίδα αποκτά περισσότερη προσωπικότητα μέσα από τις ασύμμετρες φυλές και τις ιδιαίτερες δυνάμεις τους. Αντί για την απολύτως συμμετρική πρώτη δοκιμή μας, οι παίκτες προσεγγίζουν το παιχνίδι από διαφορετικές αφετηρίες, κάτι που έκανε τη συνολική εμπειρία αισθητά καλύτερη για μένα.

Η αλληλεπίδραση, πάντως, είναι άμεση και τραχιά: έπεσε ξύλο. Υπάρχει χώρος για συγκρούσεις και για να πιέζεις τους άλλους παίκτες, με την παρέα να χρειάζεται ουσιαστικά να κρατήσει μόνη της την παρτίδα σε ισορροπία. Και εκεί βρίσκεται το αγκάθι μου: το παιχνίδι περιμένει από το τραπέζι να επιβάλει τη δικαιοσύνη που οι μηχανισμοί του δεν φροντίζουν αρκετά να εξασφαλίσουν. Υπέροχα, άλλο ένα σύστημα που ζητά από τους παίκτες να κάνουν τη δουλειά του.

Παρόλα αυτά, γελάσαμε και περάσαμε καλά. Το Arcs δεν έγινε ξαφνικά τέλειο, ούτε σταμάτησε να με ενοχλεί αυτή η εξάρτησή του από την αυτορρύθμιση της παρέας. Αλλά προσωπικά ανέβηκε από το «σκουπίδι για ανακύκλωση» στο πολύ πιο τιμητικό «ναι, θα το ξανάπαιζα».