Azul: Queen's Garden

Το είχα για καιρό στο ράφι, ούτε που είχα μπει στον κόπο να το ανοίξω. Το πήρα σε μια εκδρομή, μήπως θελήσουν να παίξουν τα γυναικόπαιδα, και τελικά βρέθηκα Σάββατο βράδυ να παίζω με τον διάδοχο και τον πρόδρομο. Από εκείνη τη στιγμή, το Azul: Queen’s Garden έγινε η αποκάλυψή μου για το 2026. Δεν έχω παίξει ποτέ το αρχικό Azul, αλλά αυτό το κουτί με τράβηξε αμέσως στο τραπέζι και δεν με άφησε εύκολα να φύγω.

Ο πυρήνας είναι tile drafting με εξάγωνα, χτισμένος πάνω στη λογική του Azul. Διαλέγεις πλακίδια και προσπαθείς να τα τοποθετήσεις σωστά, με κάθε επιλογή να ζητά λίγη σκέψη παραπάνω από το προφανές. Είναι από εκείνα τα παιχνίδια όπου η σειρά των αποφάσεων μετράει και όπου δεν αρκεί να πάρεις απλώς κάτι που φαίνεται χρήσιμο εκείνη τη στιγμή.

Μαζί με αυτή τη σκέψη υπάρχει και το push your luck: μπορείς να κυνηγήσεις αυτό που θέλεις, αλλά υπάρχει πάντα η αίσθηση ότι η επιλογή σου πρέπει να κουμπώσει σωστά στο placement και στο σκοράρισμα. Η αλληλεπίδραση έρχεται μέσα από το drafting, καθώς ό,τι παίρνω εγώ αλλάζει το τι μένει για τους υπόλοιπους. Το παιχνίδι τρέχει γρήγορα, αλλά το σκοράρισμα είναι χορταστικό και κάνει τις επιλογές να μοιάζουν ουσιαστικές.

Έχω γράψει ήδη οκτώ παρτίδες με διαφορετικό κόσμο και έχω κολλήσει άσχημα, παρότι γενικά δεν είμαι τρομερά φίλος των abstract. Και το καλύτερο; Μετά την τελευταία παρτίδα ανακαλύψαμε, πιστοί στο «εμείς έτσι το παίζουμε», ότι το παίζαμε σε extreme hard mode: πετούσαμε ένα επιπλέον πλακίδιο στο placement. BLTG. Παρ’ όλα αυτά, ή ίσως και εξαιτίας αυτού, το Queen’s Garden μου έδωσε ακριβώς αυτό που θέλω από ένα τέτοιο παιχνίδι: γρήγορο, καθαρό και αδιανόητα εθιστικό.