Shards of Creation

Το Shards of Creation βρέθηκε σχεδόν στην κορυφή των προτιμήσεων των παιδιών, και καθόλου τυχαία. Μας χάρισε πολλές ευχάριστες παρτίδες στις διακοπές, ακόμη και στη δωδεκάωρη επιστροφή με το πλοίο, ενώ η παρέα στο διπλανό τραπέζι, που έπαιζε Uno για να σκοτώσει την ώρα, μας κοίταζε με εμφανή ζήλια. Θα πήγαινα να τους προσηλυτίσω κιόλας, αλλά ήταν όλες κορίτσια και δεν ήθελα να προκαλέσω την οργή των θεών. Άλλωστε, ο Nolan μάς είχε ήδη δείξει στην πράξη πού καταλήγει η ύβρις.

Στον πυρήνα του, το Shards είναι παιχνίδι μπάζας. Η ροή του στηρίζεται στις παρτίδες με τα φύλλα και στις διαφορετικές «shards», δηλαδή στα σετ καρτών που επιλέγουν οι παίκτες να χρησιμοποιήσουν. Είναι ένα απλό και άμεσο πλαίσιο για να μπουν οι νεότεροι στο κλίμα, χωρίς το παιχνίδι να εξαντλείται αμέσως.

Η αλληλεπίδραση έρχεται μέσα από αυτή την ίδια την αντιπαράθεση των μπάζων, αλλά και από το ποια σετ καρτών βρίσκονται στο τραπέζι. Στις πρώτες μία-δύο παρτίδες τα παιδιά προτιμούσαν τις πιο απλές επιλογές, όπως Cultivation και Honor. Μετά από πολλές παρτίδες, όμως, η ψηφοφορία τους μετακινήθηκε καθαρά προς τα πιο σύνθετα σετ, Odium και Preservation. Να λοιπόν ένα παιχνίδι που δεν μένει στα εύκολα, αλλά σε τραβάει φυσικά προς το επόμενο βήμα.

Η ετυμηγορία μου είναι απλή: το Shards είναι πολύ καλό. Και ίσως υπάρχει ελπίδα για τη νέα γενιά, αρκεί να έχουμε τη διάθεση να την πάρουμε από το χέρι, αντί να την πιάνουμε από τα μούτρα.