Brian Boru: High King of Ireland

Το ότι ο Brian Boru παίχτηκε σχεδόν ταυτόχρονα σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Κατερίνη, με μόλις δυο μέρες διαφορά από την άφιξή του, μου λέει πολλά. Ειδικά σε έναν χώρο όπου όλοι έχουμε στοίβες με παιχνίδια ακόμα στη ζελατίνα, φαίνεται πως υπήρχε πραγματική δίψα για ένα trick-taking «με κρέας»: κάτι που δεν μένει απλώς στις μπάζες, αλλά τους δίνει βάρος μέσα από area control ή κάτι αντίστοιχα πιο ιδιαίτερο. Μου έφερε στον νου την πρώτη φορά που είδα το Trains της AEG, όταν ένα deck-builder απέκτησε ξαφνικά μια τρίτη διάσταση.

Στον πυρήνα του, ο Brian Boru χρησιμοποιεί το trick-taking ως βάση για να κινήσει το ευρύτερο παιχνίδι του. Οι μπάζες δεν υπάρχουν ως αυτοσκοπός: συνδέονται με τη μάχη για τον έλεγχο περιοχών και προσθέτουν εκείνο το «κρέας» που ζητά κανείς από ένα τέτοιο υβρίδιο. Η αίσθηση είναι ότι ένα γνώριμο σύστημα αποκτά έναν πιο ουσιαστικό λόγο ύπαρξης στο τραπέζι.

Η αλληλεπίδραση, λοιπόν, έρχεται μέσα από αυτή τη σύνδεση της μπάζας με το area control. Οι επιλογές στα tricks έχουν αντίκτυπο στη διεκδίκηση του χάρτη, αντί να είναι απλώς μια σειρά από μεμονωμένες χεριές. Παρ’ όλα αυτά, για μένα το ίδιο το κομμάτι της μπάζας χάνει λίγο: το παιχνίδι πετυχαίνει συνολικά τον στόχο του, αλλά δεν με κέρδισε απόλυτα ακριβώς ως trick-taker. Το δοκίμασα με πέντε και δεν περιμένω ότι στους τέσσερις θα αλλάξει δραματικά αυτή η εντύπωση.

Κατά τα άλλα, ο Brian είναι solid: λιτός, γρήγορος και ευχάριστος, με παραγωγή πραγματικά κορυφαία. Είναι από εκείνα τα παιχνίδια που δείχνουν και νιώθουν όπως πρέπει στο τραπέζι, χωρίς περιττές φανφάρες. Μακάρι η Osprey να έπαιρνε τα δικαιώματα του Popular Front και να του έδινε την ίδια ποιότητα παραγωγής.