Cascadia

Το Cascadia το αγάπησα από την πρώτη παρτίδα, και δεν ντρέπομαι καθόλου να το πω. Η παραγωγή είναι πολύ προσεγμένη και το παιχνίδι απλώνεται στο τραπέζι σαν ένα μικρό, προσωπικό πάρκο που θέλεις να συνεχίσεις να φτιάχνεις. Το καλό οικογενειακό παιχνίδι δεν χρειάζεται να φωνάζει· αρκεί να σε κάνει να θες άλλη μία παρτίδα.

Υπάρχουν πέντε κατηγορίες ζώων — σολομοί, αετοί, αρκούδες, ελάφια και αλεπούδες — και για κάθε μία διαλέγεται στην αρχή μία κάρτα σκοραρίσματος από τις πέντε ή έξι διαθέσιμες. Οι κάρτες ζητούν διαφορετικούς σχηματισμούς: ίσως ζώα σε γραμμή, ίσως ομάδες, ίσως συγκεκριμένες γειτονιές. Έτσι το σκορ δεν είναι απλώς «μάζεψε ό,τι βρεις»· είναι «μάζεψε το σωστό πράγμα με τον σωστό τρόπο».

Στη σειρά σου ντραφτάρεις ζώα και tiles, τα βάζεις στο πάρκο σου και προσπαθείς να χωρέσεις μαζί τις απαιτήσεις των ζώων και των βιότοπων. Η αλληλεπίδραση είναι ήσυχη αλλά σταθερή: οι επιλογές που φεύγουν από το draft αλλάζουν τι μένει για τους υπόλοιπους. Και επειδή δεν υπάρχει downtime, όλοι παρακολουθούν το τραπέζι και σχεδιάζουν το επόμενο κομμάτι του τοπίου τους.

Έχει αρκετό replayability, χάρη στις εναλλασσόμενες κάρτες σκοραρίσματος, και περισσότερα επίπεδα δυσκολίας από όσα δείχνει αρχικά. Παίζεται άνετα και με μικρά παιδιά· αν χρειάζεται, απλώς παραλείψτε το τελικό σκοράρισμα των βιότοπων. Αν φέτος πάρετε μόνο ένα οικογενειακό παιχνίδι, το Cascadia είναι η προφανώς σωστή επιλογή.