Catapult Feud

Δεν θα σταθώ ιδιαίτερα στις κάρτες και στους γύρους του «serious» mode· ειλικρινά, μοιάζει με το κομμάτι που οι περισσότεροι αγόρασαν απλώς μαζί με τα πλαστικά κάστρα. Ακόμη κι αν δεν μπορώ να κάθομαι στο πάτωμα για να γίνω ανταγωνιστικός με το εμπορικό σήμα, το να κάνω τον προπονητή ή τον διαιτητή ανάμεσα στον Leo the Despoiler και τα επόμενα θύματά του είναι ήδη αρκετό θέατρο για ένα απόγευμα. Τα παιδιά το λατρεύουν, κι εγώ δεν χρειάζομαι μεγαλύτερη επιβεβαίωση από αυτήν.

Στον πυρήνα του, στήνετε τα κάστρα και εκτοξεύετε τα βλήματα με τα λαστιχένια καταπέλτες, προσπαθώντας να γκρεμίσετε την αντίπαλη οχύρωση. Οι κάρτες και οι γύροι υπάρχουν για όποιον θέλει να το ντύσει με πιο «σοβαρό» παιχνίδι, αλλά η πραγματική υπόθεση είναι η βολή, η αστοχία και το μικρό δράμα πριν πέσει ο τελευταίος πύργος.

Η αλληλεπίδραση είναι τόσο άμεση όσο ένα βλήμα που περνάει ξυστά από τον τοίχο σου: σημαδεύεις ο ένας το κάστρο του άλλου και όλοι σχολιάζουν τη βολή. Κρατήστε όμως απόσταση 1,5 μέτρου ανάμεσα στα κάστρα με τα λαστιχάκια του κουτιού· πιο κοντά, και η πολιορκία χάνει τη χάρη της. Η ασφάλεια δεν είναι πρόβλημα εδώ, αλλά η σωστή απόσταση είναι η διαφορά ανάμεσα σε μάχη και σε πρόχειρη κατεδάφιση.

Θα προτιμούσα δύο ή τρία βασικά κουτιά από τις επεκτάσεις, όπου ο σχεδιασμός δεν είναι εξίσου προσεγμένος — οι βαλίστρες, ας πούμε, δεν με έπεισαν. Παρ’ όλα αυτά, το βασικό Catapult Feud είναι ακριβώς αυτό που ήθελα: ένα θορυβώδες, ασφαλές παιχνίδι πολιορκίας που μετατρέπει μια παρέα σε εξέδρα και έναν ενήλικα σε διαιτητή. Ήσυχα εξαιρετικό, με τον τρόπο που μόνο ένα κάστρο που μόλις κατέρρευσε μπορεί να είναι.