Caylus

Το Caylus έχει εκείνη τη ρετρό καθαρότητα που σε κάνει να αναρωτιέσαι γιατί τόσα σύγχρονα σχέδια αισθάνονται την ανάγκη να προσθέσουν άλλο ένα στρώμα. Είναι τίμιο, μινιμαλιστικό euro γερμανικής σχολής: οι μηχανισμοί του δένουν χωρίς φασαρία και έχουν κάτι από την αυστηρή οικονομία ενός Wallace, χωρίς να χρειάζονται επίδειξη δύναμης.

Ο πυρήνας της παρτίδας είναι η διεκδίκηση των κτηρίων που μετατρέπουν τις επιλογές σου σε πρόοδο και, τελικά, σε πόντους. Δεν υπάρχει χώρος για χαλαρή ανάπτυξη απλώς επειδή φαίνεται ωραία· κάθε κτήριο μετράει επειδή συνδέεται με τα υπόλοιπα.

Η αλληλεπίδραση έρχεται από τον ανταγωνισμό για πρόσβαση. Η ενδιαφέρουσα απόφαση είναι ποιο κτήριο θα κυνηγήσεις προτού το κάνει κάποιος άλλος, ιδιαίτερα όταν ένα κρίσιμο υλικό περνά από στενό σημείο όπως το gold mine. Εκεί το Caylus γίνεται λιγότερο μια ήσυχη κατασκευή και περισσότερο μια σχολαστική διαμάχη για το ποιος θα βρεθεί μπροστά στη σωστή πόρτα.

Προσωπικά δεν με κέρδισε ολοκληρωτικά η λογική του ενός μεγάλου scoring κτηρίου που μπορεί να εκτοξεύσει έναν παίκτη μπροστά, ειδικά όταν η πρόσβαση σε αυτό κρίνεται από τέτοια chokepoints. Παρ’ όλα αυτά, είναι μια πολύ ευχάριστη και πειθαρχημένη εμπειρία, και οι διακρίσεις του μοιάζουν απολύτως δικαιολογημένες.