Caylus

Σε μια ρετρό διάθεση βγάλαμε το κλασικό Caylus στο τραπέζι και, αφού συνειδητοποιήσαμε ότι κανείς δεν ήταν βέβαιος πως το είχε ξαναπαίξει, του δώσαμε δυόμισι παρτίδες. Είναι από εκείνα τα γερμανικής σχολής euro που δεν χρειάζονται φανφάρες: λιτό, τίμιο και με μια καθαρότητα που θα έκανε καλό να μελετήσουν αρκετοί σύγχρονοι σχεδιαστές. Ουκ εν τω πολλώ το ευ, πράγματι.

Το παιχνίδι στηρίζεται σε δεμένους μηχανισμούς, με μια αίσθηση που μου θύμισε λίγο Wallace. Η πορεία της παρτίδας χτίζει γύρω από επιλογές που έχουν βάρος, χωρίς να χρειάζεται να φορτώνει τον παίκτη με ένα σωρό ξεχωριστά συστήματα μόνο και μόνο για να δείξει βάθος.

Η αλληλεπίδραση φαίνεται ιδιαίτερα όταν όλοι κοιτάζουν τα ίδια κρίσιμα σημεία. Για να πεταχτεί κάποιος μπροστά, παλεύει για ένα μεγάλο κτήριο σκοραρίσματος, και η πρόσβαση σε αυτό μπορεί να περνά από chokepoint — η gold mine είναι το χαρακτηριστικό παράδειγμα. Εκεί δεν αρκεί απλώς να κάνεις το δικό σου σχέδιο: πρέπει να προλάβεις τους άλλους και να αντέξεις την πίεση της διεκδίκησης.

Εγώ προσωπικά δεν τρελάθηκα με αυτή τη μάχη για το ένα χοντρό scoring κτήριο· δεν είναι το είδος της έντασης που απολαμβάνω περισσότερο. Παρ’ όλα αυτά, η εμπειρία ήταν πολύ ευχάριστη και το Caylus δείχνει ξεκάθαρα γιατί θεωρείται κλασικό και γιατί έχει μαζέψει τόσες διακρίσεις.