Charioteer

Έχοντας κουραστεί από τα βαριά κατάλοιπα του Circus Maximus των αμαρτωλών μου νιάτων — άλλοι καιροί, άλλα γούστα, πολύ περισσότερος ελεύθερος χρόνος — χάρηκα όταν είδα το Charioteer να υπόσχεται μια υπεραπλουστευμένη εκδοχή της ιδέας. Το στήριξα με ευχαρίστηση και, ως προς αυτή την υπόσχεση, δεν με απογοήτευσε.

Στον πυρήνα του είναι ένα πολύ άνετο παιχνίδι hand management, με μια ελαφριά πινελιά Texas Hold’Em. Κρατάω κάρτες και προσπαθώ να ταιριάξω τα σύμβολά τους ώστε να προωθήσω το άρμα μου στην κούρσα. Η λογική του είναι άμεση, εξηγείται σε πέντε λεπτά και δεν χρειάζεται να ξεμπερδεύουμε με κανόνες για να αρχίσει η διασκέδαση.

Η αλληλεπίδραση βρίσκεται στην ίδια την κούρσα και στο ποιος καταφέρνει να αξιοποιήσει καλύτερα τα διαθέσιμα ταιριάσματα για να πάρει προβάδισμα. Με πέντε παίκτες, μια παρτίδα κρατάει λίγο λιγότερο από ώρα, άρα το παιχνίδι χωράει πολύ φυσικά στο τέλος μιας βραδιάς. Υπάρχει κάποια στρατηγική και δεν είναι εντελώς yolo, παρότι δεν πλησιάζει ούτε κατά διάνοια το Thunder Alley με άρματα — είναι σαφώς απλούστερο — ενώ η θέση του πρωτοπόρου έχει και τα γνωστά θεματάκια runway leader.

Αν θέλω απλώς ένα εύκολο, γρήγορο κλείσιμο βραδιάς, στο επίπεδο ενός Space Base, το Charioteer είναι μια καλή επιλογή. Η βασική μου ένσταση είναι πως, για παιχνίδι GMT και για την τιμή του, μοιάζει πολύ «λίγο»: θα ήθελα λίγη ασυμμετρία, campaign rules, ένα event deck, κάτι που να του δίνει περισσότερο βάθος. Και θα ήθελα οπωσδήποτε ένα καλύτερα γραμμένο manual, γιατί είναι κρίμα ένα τόσο απλό παιχνίδι να κάνει τον εαυτό του να φαίνεται δυσκολότερος απ’ όσο είναι.