Charioteer

Με τις βαριές αναμνήσεις του Circus Maximus να ανήκουν πια σε μια ηλικία με περισσότερο ελεύθερο χρόνο και λιγότερη αυτοσυγκράτηση, το πολύ απλούστερο Charioteer μου φάνηκε ευπρόσδεκτο. Το στήριξα ακριβώς γι’ αυτή την υπόσχεση, και την κρατά: δεν ζητά να γίνει η βραδιά ένα μικρό διοικητικό συμβούλιο γύρω από μια ιπποδρομία.

Στον πυρήνα του είναι ένα άνετο παιχνίδι διαχείρισης χεριού. Κρατάς κάρτες, προσπαθείς να ταιριάξεις τα σύμβολά τους και έτσι σπρώχνεις το άρμα σου μπροστά στην κούρσα. Υπάρχει μια ελαφριά αίσθηση Texas Hold’Em στο πώς κοιτάς τις δυνατότητές σου, αλλά το πράγμα παραμένει καθαρό και άμεσο.

Εξηγείται σε πέντε λεπτά και, με πέντε παίκτες, μια κούρσα τελειώνει σε λιγότερο από ώρα. Υπάρχει λίγη στρατηγική, όχι απλώς yolo, παρότι ο πρωτοπόρος μπορεί να αποκτήσει μια ενοχλητική άνεση· δεν είναι Thunder Alley με άρματα, είναι πολύ απλούστερο. Και το εγχειρίδιο καταφέρνει το μικρό του κατόρθωμα να κάνει αυτό το απλό παιχνίδι να φαίνεται δυσκολότερο απ’ όσο είναι.

Ως παιχνίδι για να κλείνει μια βραδιά, στην παρέα του Space Base, κάνει τη δουλειά του ήσυχα και ευχάριστα. Αλλά για τίτλο GMT και για την τιμή του, μοιάζει λίγο λιγότερο απ’ όσο θα ήθελα: λίγη ασυμμετρία, κανόνες campaign ή μια τράπουλα events θα του έδιναν το βάρος που του λείπει. Ως ελαφρύ κλείσιμο βραδιάς είναι τίμιο και ευχάριστο, αλλά για GMT και την τιμή του μοιάζει με παιχνίδι που άφησε αρκετό χώρο άδειο στην κερκίδα.