Civolution

Το Civolution είναι από εκείνα τα βαριά παιχνίδια που διχάζουν κόσμο, και καταλαβαίνω γιατί. Μηχανικά το νιώθω σαν διάδοχο της Βουργουνδίας, αλλά σε εντελώς άλλη κλίμακα βάρους: εδώ δεν σηκώνεις απλώς ένα παιχνίδι από το τραπέζι, σηκώνεις ολόκληρο civilization simulation. Κι όμως, κάτω από το god-game περίβλημα, αυτό που ένιωσα περισσότερο ήταν διαχείριση πανικού και απογοήτευσης — με την καλή έννοια.

Ο πυρήνας του είναι ένα sandbox από μηχανισμούς που δένουν μεταξύ τους και έχουν λογική. Δεν πρόκειται για παιχνίδι όπου απλώς ανοίγεις επιλογές και τις εκτελείς όλες με τη σειρά. Το Civolution είναι σούπερ σφιχτό: πρέπει διαρκώς να ξεχωρίζω τι θέλω από τι μπορώ όντως να κάνω, επειδή πολύ συχνά δεν χωράνε όλα στο πλάνο μου. Αυτή η αδυναμία να τα κάνεις όλα, σε αντίθεση με αρκετά σύγχρονα παιχνίδια, είναι ακριβώς η πηγή της έντασης.

Η αλληλεπίδραση, λοιπόν, έρχεται κυρίως μέσα από αυτή την πίεση του συστήματος και από τις αποφάσεις που αναγκάζομαι να αφήσω πίσω, όχι από την υπόσχεση ότι θα χτίσω ανενόχλητος τα πάντα. Η μία αμηχανία βρίσκεται στο σκοράρισμα: ο πρώτος γύρος είναι πρακτικά πάρα πολύ σημαντικός, ενώ ταυτόχρονα είναι το σημείο όπου έχω τις πιο περιορισμένες αποφάσεις και δυνατότητες, ανάλογα με τις κάρτες που μου έτυχαν. Θα προτιμούσα ίσως το x5 να ήταν x4 στον πρώτο γύρο και το τελευταίο x3, αλλά αυτό είναι περισσότερο πιθανή ξενέρα στο μέτρημα παρά πρόβλημα που χαλάει τη διαδρομή.

Και η διαδρομή είναι τόσο καλή που το παιχνίδι βγήκε δύο φορές καπάκια. Δεν το βρίσκω ούτε κακό ούτε αδιάφορο· το βρίσκω απαιτητικό, παράξενο και πεισματικά ενδιαφέρον. Αν το σκοράρισμα δεν σας χτυπήσει άσχημα, το Civolution διεκδικεί άνετα θέση στα παιχνίδια της χρονιάς. Journey before destination, radiant.