Cogs and Commissars

Το Cogs and Commissars βγήκε στο τραπέζι τιμής ένεκεν του Μικρού Κουμουνιστή, ενός από τους δύο μεγάλους απόντες της σύναξής μας. Το είχα πάρει ειδικά γι’ αυτόν, και από την πρώτη στιγμή ήταν σαφές πως πρόκειται για παιχνίδι-αστείο: οι κάρτες τύπου Computin και Gorbarobot, μαζί με την οργή του προλεταριάτου απέναντι στη μπουρζουαζία και τους κομισσάριους, είναι το πραγματικό του θέαμα.

Στον πυρήνα του είναι ένα κλασικό παιχνίδι αυτού του ύφους. Παίζουμε κάρτες, κυνηγάμε την πρόοδο προς τη νίκη και απολαμβάνουμε κυρίως τις αστείες ονομασίες και το θέμα που ξεδιπλώνεται πάνω στο τραπέζι.

Η αλληλεπίδραση έρχεται μέσα από αυτή την κούρσα, με όλους να φτάνουν διαρκώς μια ανάσα από το να κερδίσουν. Το πρόβλημα είναι ότι το παιχνίδι είναι σχεδιασμένο να κάνει κύκλους: η τελική ευθεία τραβάει πολύ, όλοι μένουν στο τσακ για ώρα και η ένταση καταλήγει να κουράζει αντί να κορυφώνεται.

Παρόλα αυτά, δεν μπορώ να πω ότι ένιωσα εξαπατημένος. Το Cogs and Commissars είναι ακριβώς αυτό που δείχνει: ένα χαζοχαρούμενο θεματικό αντικείμενο για τη σωστή παρέα, όχι κάτι που παίρνεις για το gameplay. Όπως και το A Star is Porn, το φέρνεις για το γέλιο και την ατμόσφαιρα — και καλό είναι να το αφήσεις εκεί.