Crossing Oceans

Είχα αφήσει το Crossing Oceans στη ζελατίνα του επειδή, έχοντας ήδη παίξει αρκετά το Transatlantic, περίμενα μικρές μόνο αποκλίσεις. Και μικρές είναι, αλλά έχουν το σωστό βάρος: ο Gerdts παραμένει πιστός στο rondel του, ενώ η νέα εκδοχή παίρνει το γνώριμο πλαίσιο και το κάνει αισθητά πιο καθαρό στο τραπέζι.

Ο πυρήνας είναι η χαρακτηριστική επιλογή ενεργειών μέσω rondel, η γνώριμη μηχανική υπογραφή του Gerdts. Δεν επιχειρεί να ξαναγράψει το Transatlantic· το συμπυκνώνει, αφαιρώντας λίγη από την τριβή χωρίς να πειράζει την ταυτότητά του. Είναι Transatlantic με διαφορετικές φόρμες εργασίας, όχι νέο επάγγελμα.

Η πιο ουσιαστική βελτίωση βρίσκεται στη διαχείριση των trading outposts, που εδώ μου φάνηκε προσωπικά πιο κομψή, και στο scoring. Η βαθμολογία κυλά πολύ πιο ομαλά και, κυρίως, μπορείς να την παρακολουθείς· στους τελευταίους γύρους μπορείς πιθανώς να την επηρεάσεις κιόλας, άρα η μεταξύ των παικτών ένταση βρίσκεται εκεί που μετράει, αντί να κρύβεται πίσω από έναν τελικό λογαριασμό.

Παίξαμε δύο παρτίδες συνεχόμενα, πράγμα που συνήθως είναι η πιο αξιόπιστη μέτρηση για το αν ένα σύστημα ζητά επανάληψη. Το Crossing Oceans ανήκει άνετα στην κατηγορία «παίζω όποτε να ’ναι»: χορταστικό χωρίς να απαιτεί προετοιμασία ψυχής για μια Τρίτη μετά τη δουλειά.

Αν δεν έχετε το Transatlantic, αγοράστε το Crossing Oceans άφοβα· αν το έχετε ήδη, το παλιό εξακολουθεί να σας καλύπτει, γιατί οι αλλαγές δεν είναι τόσο κομβικές όσο ήταν, ας πούμε, στο Skymines.