Crossing Oceans

Επειδή είχαμε ήδη παίξει το Transatlantic δυο-τρεις φορές, άφησα το Crossing Oceans για λίγο να ξεκουράζεται στη ζελατίνα του. Είναι επίσης παιχνίδι του Gerdts, οι διαφορές έμοιαζαν μικρές και ο άνθρωπος, ας το πούμε, δεν έχει κρύψει ποτέ την αδυναμία του στο rondel. Όμως τα παιχνίδια του μας αρέσουν πολύ και πάντα τα παίζουμε ευχάριστα, οπότε τελικά έφτασε η ώρα του.

Στον πυρήνα του, το Crossing Oceans κρατά τη γνώριμη λογική που περιμένω από αυτή τη συγγένεια με το Transatlantic, αλλά την παρουσιάζει πιο streamlined. Η ροή του παιχνιδιού μου φάνηκε πιο καθαρή και πιο άμεση, χωρίς να χάνει αυτό που κάνει το σύστημα ευχάριστο για εμάς.

Η βασική αλλαγή που ένιωσα περισσότερο είναι η διαχείριση των trading outposts, η οποία προσωπικά μου άρεσε περισσότερο εδώ. Και το scoring είναι πολύ πιο στρωμένο: μπορώ να το παρακολουθώ κατά τη διάρκεια της παρτίδας και, στους τελευταίους γύρους, υπάρχει τουλάχιστον η αίσθηση ότι ίσως καταφέρω να το επηρεάσω λίγο.

Το αποτέλεσμα είναι πολύ καλό. Παίξαμε δύο παρτίδες καπάκια και το Crossing Oceans μπήκε αμέσως στην κατηγορία «παίζω όποτε να ’ναι». Είναι σαν μπεργκεράκι από τα McDonald’s: το τρως χωρίς άγχος και ξέρεις ακριβώς γιατί το διάλεξες.

Αν δεν έχετε Transatlantic στη συλλογή, αγοράστε το Crossing Oceans άφοβα. Αν το έχετε ήδη, ζείτε μια χαρά και με το παλιό· οι αλλαγές δεν είναι τόσο κομβικές όσο, για παράδειγμα, ήταν στο Skymines.