Daitoshi

Έχοντας ήδη απολαύσει τα Barcelona και Windmill Valley, περίμενα με ενδιαφέρον το επόμενο βήμα του Garcia. Το Daitoshi δεν προσπαθεί να είναι ένα ακόμη κομψό mid-weight euro: βουτάει κατευθείαν στη βιποσαλάτα, σε κλίμακα Seti και Nucleum, και το κάνει με τη σιγουριά ενός παιχνιδιού που ξέρει πόσα πράγματα θέλει να χωρέσει στο τραπέζι.

Στον πυρήνα του έχει πολλά moving parts, όμως δεν τα νιώθω ως τυχαία στρώματα πολυπλοκότητας. Τα συστήματα είναι πολύ ωραία στημένα μεταξύ τους και, ειδικά, η παραγωγή ατμού μοιάζει φρέσκια και δεμένη οργανικά με το υπόλοιπο παιχνίδι. Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις όπου παρακολουθώ τις μηχανές να κουμπώνουν μεταξύ τους και καταλαβαίνω γιατί υπάρχει το κάθε κομμάτι.

Η ροή των κανόνων παραμένει σχετικά βατή για το μέγεθος του πακέτου, ενώ το gameplay αφήνει χώρο τόσο για μια πιο ισορροπημένη προσέγγιση, με λίγο απ’ όλα, όσο και για εξειδίκευση. Η αλληλεπίδραση περνά κυρίως από το πώς χτίζει ο καθένας τη δική του αποτελεσματικότητα και από το τελικό σκοράρισμα: τα track × achievement multipliers, σε ύφος What’s Your Game?, είναι απαιτητικά και δεν μαζεύονται αβίαστα. Αυτό δίνει στο φινάλε μια ευχάριστα σκληρή ένταση.

Αν όλα τα παραπάνω σας ακούγονται σαν ευχάριστη προοπτική και όχι σαν προειδοποίηση, πιστεύω ότι το Daitoshi αξίζει να μπει στη συλλογή σας και θα σας χαρίσει πολύ καλές παρτίδες. Αν όχι, θα κοίταζα πρώτα έναν πιο βατό τίτλο — ας πούμε το Nucleum. Και επειδή εδώ έχουμε πολύ rulebook να ξετυλίξουμε, μάλλον θα το φέρω και στην εκδρομή για όποιον θέλει εξπλίκα και παρτίδα.