Dwellings of Eldervale

Το Dwellings of Eldervale ήταν άλλη μία περίπτωση παιχνιδιού που δεν μπάκαρα στο Kickstarter επειδή δεν μου γέμισε το μάτι, μόνο και μόνο για να το μετανιώσω και να τρέξω να το βρω αργότερα. Και μόλις το έβαλα στο τραπέζι, κατάλαβα γιατί: ίσως να είναι η καλύτερη παραγωγή που έχω στη συλλογή μου — και δεν μιλάμε για μικρή συλλογή. Η παρουσία του είναι πραγματικά εντυπωσιακή.

Στον πυρήνα του είναι ένα πανέξυπνο παιχνίδι area control, στη σχολή του Κουλμινιόρνο. Οι παίκτες απλώνονται στον χάρτη, διεκδικούν χώρο και προσπαθούν να χτίσουν την παρουσία τους, με το παιχνίδι να κρατά πολύ προσεκτικά τη χρυσή τομή ανάμεσα στην παιχτικότητα, τη δυσκολία και τους κανόνες.

Η αλληλεπίδραση έρχεται ακριβώς από αυτή τη μάχη για τον χώρο και την πρόοδο στους πόντους. Υπάρχει ένα θεματάκι όταν κάποιος έχει ήδη ξεφύγει μπροστά: δεν είναι πάντα εύκολο να τον αναχαιτίσεις. Παρ’ όλα αυτά, μέσα στη συνολική εμπειρία το θεωρώ πταίσμα και όχι κάτι που χαλάει το παιχνίδι.

Για μένα είναι τεράστια παιχνιδάρα. Και ναι, στην Legendary Edition τα τερατάκια κάνουν «γκρρρρ» όταν κουνιούνται, κάτι που δεν διορθώνει κανέναν μηχανισμό αλλά κάνει την ήδη πολυτελή εμπειρία ακόμη πιο απολαυστική. Το μοναδικό πραγματικό πρόβλημα είναι η τιμή του, η οποία απλώς πονάει.