Edge of Darkness

Το Edge of Darkness είναι το νέο, τεράστιο τέρας της AEG: ένα ενοχλητικά ογκώδες κουτί, κυρίως επειδή πρέπει να στεγάσει και το απαραίτητο cube tower. Καταλαβαίνω τη χρησιμότητά του, αλλά σε μια εποχή που όλοι παλεύουμε για λίγα εκατοστά ακόμη στη βιβλιοθήκη, τέτοιες παραγωγές με πιάνουν απόγνωση. Τουλάχιστον υπάρχει η παρηγοριά ότι το κουτί λογικά θα χωρέσει και μελλοντικά expansions. Huzzah! Σχεδιαστικά είναι κλασικός D. Clair: παίρνει δοκιμασμένους μηχανισμούς και τους δίνει ένα καινούργιο gimmick. Ο πυρήνας εδώ είναι το card crafting του Mystic Vale, οπότε όποιος βαρέθηκε το sleeve/unsleeve εκεί, ας μην περιμένει θαύματα εδώ. Για μένα, όμως, το Edge διορθώνει ακριβώς το πρόβλημα που μπορεί να είχε κάποιος με τα pools του Vale: δεν μου δίνει την αίσθηση ότι λύνεται τόσο εύκολα ή ότι με περιορίζει σε τόσο άχρωμες επιλογές.

Κάθε παρτίδα αρχίζει με το στήσιμο της πόλης, επιλέγοντας 10 από τις 34 τοποθεσίες του βασικού παιχνιδιού. Κάθε τοποθεσία φέρνει μαζί της τις δικές της κάρτες, με αποτέλεσμα το setup να λειτουργεί σαν σενάριο ή σαν τυχαιοποιημένη αγορά σε deckbuilder. Αυτό δεν αλλάζει απλώς μικρές λεπτομέρειες: μπορεί να οδηγήσει σε καθαρό engine building ή σε ένα κανονικό πανηγύρι take-that, όπου αντί για Edge of Darkness νιώθεις ότι παίζεις Lunch Money ενώ σε μασουλάνε Orcs. Η γκάμα φαίνεται εντυπωσιακά δουλεμένη και καλύπτει όντως πολύ διαφορετικά γούστα.

Στον γύρο μου κάνω draft κάρτες με έναν Rochester-like μηχανισμό, βελτιώνω μία από αυτές και έπειτα τις παίζω για resources ή, κυρίως, για να μετακινήσω agents στην πόλη και να πάρω abilities ή μόνιμα stats. Μετά από κάθε γύρο, το cube tower ελέγχει αν τα τέρατα θα επιτεθούν σε κάποιον. Στην αρχή όλο αυτό το tower μπορεί να δείχνει λίγο χαριτωμένα ανόητο, σαν να άνοιξα κατά λάθος το Fireball Island, αλλά στην πράξη δένει με το υπόλοιπο παιχνίδι και χτίζει ένταση. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι το setup και το μάζεμα είναι δυσανάλογα βαριά για τη διάρκεια μιας παρτίδας.

Συνολικά, θα το κρατούσα αυστηρά στην κατηγορία «try before you buy». Όχι επειδή είναι κακό παιχνίδι — κάθε άλλο, έχει τίμιο και ενδιαφέρον gameplay — αλλά επειδή το κόστος και ο χρόνος προετοιμασίας ζητούν πρώτα να βεβαιωθώ ότι η παρέα μου θέλει να το βγάζει συχνά στο τραπέζι.

Updated session

Στην τρίτη μου παρτίδα έπαιξα ένα πιο combat-oriented σενάριο και το παιχνίδι άλλαξε αισθητά χαρακτήρα: αυτή τη φορά μου θύμισε περισσότερο Thunderstone Quest απ’ ό,τι τις προηγούμενες παρτίδες. Η εμπειρία ήταν εξίσου καλή, απλώς απαιτούσε τελείως διαφορετικές στρατηγικές για να επιβιώσεις. Αυτό επιβεβαίωσε την αρχική μου εντύπωση: από μόνο του το Edge of Darkness είναι πάνω από τον μέσο όρο, αλλά η μεγάλη του δύναμη είναι ότι τα διαφορετικά setups μπορούν να μεταμορφώσουν ριζικά το παιχνίδι. Εγώ πλέον το αγαπώ και ετοιμάζω παρτίδα με Dunestar για να δω τι θα κάνει το pit fighter mechanic.