Gentes

Το Gentes ήρθε στο τραπέζι σαν κάτι γνώριμο που ξαφνικά αποδεικνύεται πιο αυστηρό απ’ όσο θυμάσαι. Δεν με απογοήτευσε καθόλου· με προβλημάτισε, όμως, η παροιμιώδης κατρακύλα μου στο σκορ, ιδίως επειδή στη διάρκεια της παρτίδας δεν είχα νιώσει ότι έκανα κάποιο προφανές λάθος.

Η παρτίδα προχωρά μέσα από τις επιλογές που χτίζει ο καθένας στη σειρά του, και το τελικό σκορ έρχεται να κάνει τον ψυχρό απολογισμό τους. Στη δική μου εμπειρία, αυτός ο απολογισμός ήταν σχεδόν διπλάσιος υπέρ του αντιπάλου, ενώ στο τραπέζι η διαφορά δεν έμοιαζε να φωνάζει από πριν.

Η αλληλεπίδραση, τουλάχιστον όπως την ένιωσα σε εκείνη την παρτίδα, βρισκόταν ακριβώς σε αυτή την κοινή πίεση του τραπεζιού: παρακολουθείς τι κάνουν οι άλλοι και προσπαθείς να καταλάβεις πού χάνεις έδαφος πριν στο το εξηγήσουν οι πόντοι. Είναι από εκείνα τα παιχνίδια όπου η διαδρομή μπορεί να μοιάζει ήσυχη, αλλά ο τερματισμός κρατάει λογαριασμό.

Θέλω οπωσδήποτε να το ξαναπαίξω, αλλά όχι αφού έχω μείνει 34 ώρες όρθιος και η κρίση μου έχει ήδη σχολάσει. Μπορεί να κρύβεται εκεί ένα λάθος που δεν είδα· μπορεί απλώς το Gentes να απαιτεί πιο καθαρό κεφάλι από το δικό μου εκείνο το βράδυ. Προς το παρόν, είναι ήσυχα εξαιρετικό και μου χρωστάει μια πιο δίκαιη δεύτερη συνάντηση.