Impression

Έκλεισα το 2022 με το Impression, ένα economic/euro που είχα καιρό άχτι να βάλω στο τραπέζι. Ως μεσαιωνικοί τυπογράφοι, κυνηγάμε παραγγελίες και τη φήμη του σημαντικότερου τυπογραφείου της πόλης. Είναι λίγο καμένο και θέλει διάθεση για χώνεμα, αλλά κάτω από την πρώτη του τραχύτητα βρήκα ένα παιχνίδι με πραγματικό ενδιαφέρον.

Ο πυρήνας του είναι ένα worker placement δύο φάσεων, και αυτό είναι το στοιχείο που το ξεχωρίζει περισσότερο. Δεν το ένιωσα ως άλλη μία ανακύκλωση ενός κορεσμένου μηχανισμού: η διφασική του δομή τροφοδοτεί ουσιαστικά ό,τι ακολουθεί, από τη διαχείριση πόρων μέχρι το χτίσιμο της μηχανής μου. Οι επιλογές τοποθέτησης δεν μένουν απομονωμένες· ανοίγουν ή περιορίζουν το τι μπορώ να στήσω στη συνέχεια.

Από εκεί και πέρα, το engine building πραγματικά φυσάει. Αντί για το συνηθισμένο μετρημένο και αποστειρωμένο euro, εδώ μπορώ να κάνω ωμότητες με technology chains και typesetting bonuses, φτιάχνοντας αλληλουχίες από bonus actions που μοιάζουν σχεδόν ανεξέλεγκτες. Αυτό μπορεί να αφήσει πίσω παίκτες με μια καθόλου ευχάριστη αίσθηση, ακόμη κι αν ο ορυμαγδός των ενεργειών δεν μεταφράζεται αναλογικά σε τελικούς πόντους.

Το μεγάλο του πρόβλημα είναι η εικονογραφία, που στήνει το παιχνίδι στα πέντε μέτρα και το εκτελεί. Πολλά εικονίδια μοιάζουν υπερβολικά μεταξύ τους, ενώ οι διαφορές τους είναι κρίσιμες: ένα βελάκι δύο χιλιοστών που το πέρασα για κεραυνό αρκεί για να ανατινάξει τη στρατηγική μου ή να με στείλει να κυνηγάω εντελώς λάθος πράγμα. Κρίμα, γιατί δύσκολα θα πειστεί κάποιος να του δώσει δεύτερη ευκαιρία μετά από τέτοια πρώτη επαφή. Παρ’ όλα αυτά, πίσω από αυτή την αχρείαστη τριβή υπάρχει ένα αρκετά ενδιαφέρον euro. Και σίγουρα δεν το λες 4.4 complexity: είναι ένα βατό γιουράκι που απλώς ήθελε λίγο παραπάνω γυάλισμα.