Last Will

Το Last Will, θεματική συνέχεια του Prodigal's Club και μία από τις πρώτες δουλειές του Βλαδίμηρου, έχει εκείνο το ωραίο, χαβαλετζίδικο κόνσεπτ: κερδίζεις αν καταφέρεις να φαληρίσεις. Και μόνο αυτό αρκεί για να του δώσει μια ξεχωριστή θέση στο τραπέζι, χωρίς να το κάνει βαρύ ή κουραστικό.

Στον πυρήνα του είναι ένα light worker placement παιχνίδι. Η τοποθέτηση των εργατών του δίνει τη βασική του ροή και σε βάζει να διαλέξεις πώς θα αξιοποιήσεις τις διαθέσιμες επιλογές, με στόχο να οδηγήσεις την περιουσία σου προς τη σωστή —δηλαδή την καταστροφική— κατεύθυνση.

Παράλληλα, το hand management δένει με το worker placement και συμπληρώνει τις αποφάσεις σου. Δεν πρόκειται απλώς για δύο μηχανισμούς πεταμένους δίπλα-δίπλα: εδώ συνεργάζονται ωραία, ενώ η αλληλεπίδραση περνά από τις κοινές επιλογές και το ποιος θα προλάβει να τις εκμεταλλευτεί.

Ναι, υπάρχουν δεκάδες παιχνίδια σε παρόμοιο ύφος. Το μεγάλο του πλεονέκτημα, όμως, είναι ότι παίζει καλά με πέντε και έχει ακριβώς τη σωστή διάρκεια για την περίσταση. Αυτός ήταν και ο λόγος που, μετά από τέσσερα-πέντε χρόνια στο ράφι μου, βρήκε επιτέλους τραπέζι. Και αν όντως κυκλοφορεί πλέον σε αστεία τιμή, είναι ακόμη πιο εύκολο να του δώσεις μια ευκαιρία.