Luthier

Το Luthier ήταν το FOMO τεμάχιο του μήνα μου, και καταλαβαίνω απολύτως γιατί τραβάει βλέμματα. Είναι μια πολύ όμορφη, θεματική παραγωγή, βουτηγμένη στο κύμα της δημιουργίας μεγάλων έργων κλασικής μουσικής μιας άλλης εποχής. Πάνω στο τραπέζι είναι χάρμα, αλλά και οπτική δοκιμασία αντοχής: χρώματα, εικονίδια και τζιτζιμπλίκια παντού. Όχι ακριβώς φιλικό θέαμα για κουρασμένα μάτια και πολυεστιακά.

Στον πυρήνα του, το παιχνίδι ανακατεύει racing, tableau building και area majority, με αρκετό resource management ώστε να σε κρατά συνεχώς απασχολημένο. Η αίσθηση της εξέλιξης είναι χορταστική και το gameplay, παρά την πληθώρα πραγμάτων που βλέπεις μπροστά σου, μου φάνηκε αρκετά streamlined.

Οι παίκτες τρέχουν παράλληλα να στήσουν την καλύτερη θέση τους, να αξιοποιήσουν τους πόρους τους και να κερδίσουν έδαφος εκεί όπου μετρά η πλειοψηφία. Η αλληλεπίδραση έρχεται κυρίως από αυτή την πίεση του αγώνα και της διεκδίκησης, όχι από κάποιο ξερό χτύπημα μεταξύ παικτών· όμως οι επιλογές χαρακτήρων και στόχων μπορούν να επηρεάσουν δραματικά το πόσο ανταγωνιστικός είναι ο καθένας.

Στην πρώτη μου επαφή, εκεί ακριβώς ήταν και η μεγάλη μου ένσταση. Οι ασύμμετρες δυνάμεις των τεχνιτών έμοιαζαν τρομακτικά άνισες, σαν να μην είχε περάσει κανείς από το προφανές στάδιο του «ας παίξουμε το παιχνίδι πριν το τυπώσουμε». Όταν επί τρεις ώρες νιώθεις ότι έτυχε να είσαι ο φτωχός συγγενής εξαιτίας του βιολοφτιάχτη που τράβηξες στην αρχή, η όλη διέγερση τύπου Trickerion στο κέντρο λήψης αποφάσεων χάνει λίγη από τη μαγεία της. Και η έλλειψη ελέγχου ή πρόβλεψης στις κάρτες τελικού σκοραρίσματος μπορεί να γεννήσει πολύ άσχημες BLTG στιγμές. Σε ένα μικρό παιχνίδι ίσως το κατάπινα πιο εύκολα· εδώ όχι τόσο.

Παρόλα αυτά, δεν μπορώ να αγνοήσω πόσο γεμάτο και απολαυστικό είναι όταν όλα κάθονται σωστά. Η πρώτη παρτίδα με άφησε με απογοήτευση και με μια στοίβα νέων παραλαβών να με κοιτάζει κατηγορητικά. Η δεύτερη, όμως, με έφερε πίσω: σήμερα το θεωρώ πιθανότατα το δυνατότερο gameplay πακέτο ανάμεσα στα πληθωρικά euro της σεζόν, πάνω από Seti, Planta Nubo και Thebai. Αν αντέχεις την τιμή, είναι παιχνίδι που αξίζει να διακοσμεί το ράφι σου.

Updated session

Η δεύτερη παρτίδα ήταν ξεκάθαρα καλύτερη από την πρώτη. Είχαμε όλοι πλέον εικόνα του τι ζητά το παιχνίδι και δεν καταλήξαμε σε τυχαίες επιλογές χαρακτήρων και στόχων, οπότε η κούρσα για την πρώτη θέση ήταν τίμια και κρίθηκε στα σημεία. Δεν εξαφανίστηκαν οι αρχικές μου επιφυλάξεις για τις ανισορροπίες, αλλά η εμπειρία βελτιώθηκε τόσο πολύ ώστε το Luthier έπαψε να είναι απλώς το απογοητευτικό FOMO της στιγμής.