Merchants & Marauders

Αφού το έπαιξα πλήρες, με το cut-throat variant και όλο το Sea of Glory, καταλαβαίνω απολύτως και τους αρνητές και τους πιστούς του. Είναι παιχνίδι που θέλει τρεις παίκτες και χρόνο απλωμένο μπροστά του, όχι ένα βιαστικό κενό ανάμεσα σε δύο υποχρεώσεις. Ο παλιότερος εαυτός μου θα το είχε λιώσει· ο σημερινός θα το έβγαζε μόνο για μια πολύ συγκεκριμένη παρέα.

Το παιχνίδι σε βάζει σε μια πειρατική ιστορία όπου έμποροι και πειρατές συναντιούνται, συγκρούονται και αφήνουν τα ζάρια να αποφασίσουν αν η μεγάλη σου κίνηση ήταν θρίαμβος ή ανέκδοτο για το υπόλοιπο βράδυ. Οι μηχανισμοί είναι δεμένοι και το flavour περισσεύει, αλλά η τύχη δεν είναι διακριτικός επισκέπτης: κάθεται στο τραπέζι μαζί σου και ζητάει ρούμι.

Η αλληλεπίδραση έχει δόντια, ειδικά με το cut-throat variant στο τραπέζι, και πρέπει να δεχτείς ότι τα πράγματα μπορεί να γυρίσουν εναντίον σου με τρόπο σχεδόν θεατρικό. Μπορεί να ρίξεις δεκαέξι ζάρια χωρίς ούτε ένα hit και να δεις ξυπόλητους εμπόρους να ανασκολοπίζουν τον πειρατή σου· εκεί δεν φταίει το παιχνίδι που σε παρηγορεί, φταίει που εσύ περίμενες δικαιοσύνη από τη θάλασσα.

Θέλει τζάκι, ένα καλό cask-strength malt και παρέα έτοιμη να γελάσει όταν όλα πάνε στραβά, όχι να κρατήσει λογαριασμό για την αδικία. Δεν είναι ένα παιχνίδι που θα προτείνω σε όλους, αλλά για εκείνο το αργό, χαλαρό βράδυ με καλαμπούρι στο τραπέζι είναι ήσυχα εξαιρετικό — και σίγουρα αξίζει το hype.