Merchants & Marauders

Τώρα που το έπαιξα, καταλαβαίνω και τις δύο πλευρές: γιατί σε κάποιους δεν κάθεται καθόλου και γιατί άλλοι το λατρεύουν. Επίσης καταλαβαίνω γιατί τόσο σωστά μπαίνει στην κατηγορία «αυστηρά με 3 και με άνεση χρόνου». Εμείς το παίξαμε στην υπερπλήρη εκδοχή του, με το cut-throat variant και όλο το Sea of Glory, και το τραπέζι είχε ακριβώς εκείνη την πειρατική υπερβολή που θέλεις από ένα τέτοιο παιχνίδι: flavor, fluff και ιστορίες έτοιμες να συμβούν.

Στον πυρήνα του, το παιχνίδι σε βάζει να ζήσεις αυτή την εμπορική και πειρατική περιπέτεια, με μηχανισμούς που δένουν μεταξύ τους πολύ ωραία. Η εμπειρία δεν είναι στεγνά υπολογιστική· έχει χώρο για περιπέτεια, για μεγάλες προσδοκίες και για εκείνες τις στιγμές όπου η τύχη αποφασίζει ότι το σχέδιό σου αξίζει να πάει στον βυθό.

Η αλληλεπίδραση, ειδικά με το cut-throat variant, μπορεί να γίνει σκληρή και πολύ αμερικάνικη με την καλή και την εκνευριστική έννοια. Τα ζάρια παίζουν καθοριστικό ρόλο, οπότε πρέπει να είσαι έτοιμος να δεχτείς ότι μπορεί να ρίξεις δεκαέξι ζάρια χωρίς ούτε ένα hit και, κάπως έτσι, οι ξυπόλητοι έμποροι να ανασκολωπήσουν τον πειρατή σου. Δεν είναι παιχνίδι για όποιον θέλει να ελέγχει τα πάντα· είναι παιχνίδι για όποιον μπορεί να γελάσει όταν όλα πάνε θεαματικά στραβά.

Ο boardgamer που ήμουν πριν από δέκα χρόνια θα το είχε λιώσει. Τώρα, παρότι μου άρεσε πολύ, θα το έβγαζα μόνο με τη συγκεκριμένη παρέα: δίπλα στο τζάκι, με ένα cask-strength malt επιπέδου Tamdhu ή Octomore, μια κούτα Upmann Magnum 46 και διάθεση εντελώς χαλαρή. Θέλει καλαμπούρι, χρόνο και ένα μικρό επίπεδο ζεν απέναντι στην αδικία των ζαριών. Με αυτές τις προϋποθέσεις είναι πολύ ευχάριστο και, ναι, σίγουρα αξίζει το hype.