Obsession

Η χρονιά μου ξεκίνησε καλά: επιτέλους έφερα στο τραπέζι το Obsession, ένα παιχνίδι που κυνηγούσα καιρό, μαζί με όλα τα expansions και τα σχετικά κομφόρ. Η πρώτη επαφή, όμως, ήταν λίγο χαοτική. Η faux βικτωριανή αισθητική απλώνεται παντού, από τα components μέχρι το rulebook, και μόλις αποφασίσεις ότι η ατμόσφαιρα προηγείται της αναγνωσιμότητας, οι κανόνες αρχίζουν να πληρώνουν τον λογαριασμό. Το player aid δεν βοηθά ιδιαίτερα — βασικά είναι ανεπαρκές — οπότε η αρχική ξενέρα είναι πραγματική.

Στο Obsession, ο καθένας αναλαμβάνει ένα αρχοντικό τύπου Downton Abbey και προσπαθεί να ανέβει κοινωνικά οργανώνοντας πιο εντυπωσιακές εκδηλώσεις από εκείνες των αντιπάλων του. Στον πυρήνα του είναι resource management και worker placement: διαχειρίζομαι καλεσμένους και προσωπικό, στήνω τις εκδηλώσεις μου και προσπαθώ να μετατρέψω τις σωστές επιλογές σε φήμη, δόξα και χρήμα.

Τα χρήματα με οδηγούν σε καλύτερα δωμάτια, τα καλύτερα δωμάτια ανοίγουν καλύτερες εκδηλώσεις, και αυτές με τη σειρά τους μου επιτρέπουν να προσελκύω ποιοτικότερους καλεσμένους. Η αλληλεπίδραση είναι κυρίως έμμεση, σε φάση multiplayer solitaire: δεν νιώθω ότι τσακώνομαι ιδιαίτερα με τους άλλους, απλώς προσπαθώ να κάνω το δικό μου κτήμα να λειτουργεί πιο αποδοτικά από τα δικά τους. Σκέτο, αυτός ο μηχανισμός είναι σφιχτός, θεματικός και, το σημαντικότερο, δουλεύει.

Έπαιξα μία σύντομη, βασική παρτίδα με πέντε άτομα και μου άρεσε αρκετά. Στη δεύτερη, με τέσσερα άτομα, promo tiles, το επιπλέον προσωπικό του Upstairs/Downstairs και long game, τα πράγματα χάλασαν: το παιχνίδι μου φάνηκε πιο φλύαρο, λιγότερο καψιματικό και πολύ πιο εξαρτημένο από το τι θα σου κάτσει. Τα expansions επιβαρύνουν επίσης την ήδη προβληματική ερμηνεία της εικονογραφίας. Θα το ξανάπαιζα υπό προϋποθέσεις, αλλά δεν θα το πρότεινα για αγορά με όλα αυτά μέσα. Το βασικό παιχνίδι μόνο του, ίσως.