Obsession

Το Obsession ήταν από εκείνα τα κουτιά που ήθελα καιρό να ανοίξω, και η πρώτη επαφή είχε τη μικρή αμηχανία ενός καλεσμένου που δεν ξέρει σε ποιο σαλόνι να σταθεί. Η faux βικτωριανή αισθητική είναι παντού —στα υλικά, στις οδηγίες, στη γλώσσα του παιχνιδιού— και έχει χαρακτήρα, αλλά θυσιάζει πολύ γρήγορα την αναγνωσιμότητα. Το player aid είναι, δυστυχώς, τόσο ανεπαρκές όσο δείχνει, ενώ η εικονογραφία ζητά συχνά αποκωδικοποίηση αντί για ένα γρήγορο βλέμμα. Κρίμα, γιατί το ίδιο το παιχνίδι έχει το βάρος και την παρουσία ενός ωραίου αντικειμένου στο τραπέζι.

Κάθε παίκτης διοικεί το δικό του αρχοντικό, σε μια κοινωνική κούρσα για φήμη και κύρος όπου οι καλύτερες εκδηλώσεις πρέπει να επισκιάσουν εκείνες των αντιπάλων. Διαχειρίζεσαι καλεσμένους και υπηρέτες για να οργανώσεις αυτές τις εκδηλώσεις, κερδίζεις χρήματα και τα μετατρέπεις σε καλύτερα δωμάτια, τα οποία με τη σειρά τους ανοίγουν τον δρόμο για πιο φιλόδοξες εκδηλώσεις και πιο ποιοτικούς καλεσμένους.

Είναι κατά βάση multiplayer solitaire: οι άλλοι είναι εκεί ως μέτρο σύγκρισης και ως πίεση στον αγώνα του κύρους, όχι ως άνθρωποι που ανατρέπουν άμεσα το σχέδιό σου. Στη βασική του μορφή, το σύστημα resource management και worker placement είναι σφιχτό, θεματικό και λειτουργεί πολύ καλά· το είδος της καθαρής, ικανοποιητικής οργάνωσης που μπορεί να σε βγάλει ευτυχισμένο από μια Τρίτη μετά τη δουλειά.

Στην απλή, σύντομη παρτίδα η εμπειρία μου άρεσε αρκετά. Αντίθετα, η μεγαλύτερη παρτίδα με promo tiles και το επιπλέον προσωπικό του Upstairs, Downstairs έγινε πιο φλύαρη, λιγότερο καψιματική και αισθητά πιο τυχαία ως προς το τι θα σου έρθει· εκεί η ήδη δύσκολη εικονογραφία των επεκτάσεων ενοχλεί ακόμη περισσότερο. Θα το ξανάπαιζα υπό τις σωστές συνθήκες, αλλά δεν θα το πρότεινα για αγορά με όλο αυτό το υλικό· το βασικό κουτί μόνο του, ίσως.