Railway Boom

Cube rails, auctions και Luciani: προφανώς μπήκα στο Kickstarter με το σκάφανδρο. Εξίσου προφανώς, είχα ξεχάσει ότι είχα μπει, οπότε αφού το πήρα retail κατέφθασε και το pledge. Yolo. Πρώτη φορά μου συμβαίνει, αλλά δεν με πειράζει ιδιαίτερα: το Railway Boom είναι παιχνιδάρα. Αν δεν το θέλει κάποιος γνωστός σε τιμή ευκαιρίας, θα το φέρω στην εκδρομή για λαχνούς, δίπλα στα υπόλοιπα failed procurements μου με τις διπλές και τριπλές κόπιες. Και, ειλικρινά, δεν θα μου είναι δύσκολο να το ξαναπαίξω.

Στον όμορφο χάρτη της Ιαπωνίας, με εξάγωνα, αστικά κέντρα και τουριστικούς προορισμούς, το setup φέρνει κάθε φορά τέσσερα scoring objectives και τέσσερα route goals. Αυτή η μεταβλητότητα είναι ουσιαστική, όχι διακοσμητική: τα scoring objectives είναι το Α και το Ω για όποιον θέλει να κερδίσει. Το παιχνίδι απλώνεται σε τέσσερις γύρους, και κάθε γύρος έχει τέσσερις auctions πριν από ένα income/operation round. Ο βασικός ρυθμός είναι καθαρός, αλλά οι αποφάσεις δεν είναι καθόλου αυτόματες.

Στους πλειστηριασμούς διεκδικώ πρώτα μηχανές και βαγόνια, έπειτα concessions για να αναπτύξω δίκτυο στον χάρτη και να πάρω συμφωνίες μεταφοράς αγαθών, μετά τεχνολογίες και τέλος προτεραιότητα στο scoring του γύρου. Εκεί βρίσκεται το ζουμί: το bidding έχει κόμπλεξ και χώρο για πραγματικό μιλκάρισμα, ενώ στα operation rounds προσπαθώ να βελτιστοποιήσω τους συνδυασμούς από τρένα και βαγόνια που έχω αποκτήσει. Οι αντίπαλοι δεν είναι απλώς παρόντες· καθορίζουν το κόστος και τη διαθεσιμότητα όσων χρειάζομαι, ενώ οι στόχοι πιέζουν κάθε επένδυση να υπηρετεί ένα συγκεκριμένο πλάνο.

Δεν είναι ακριβώς euro και δεν είναι ακριβώς cube rail, αλλά αυτό το ενδιάμεσο του πάει πολύ. Είναι απλό χωρίς να είναι ρηχό, δεν κουράζει, και η εναλλαγή στόχων μαζί με τα auctions του δίνει τρελό replayability. Για μένα, είναι πολύ τίμια παιχνιδάρα και very highly recommended.