Railways of the Lost Atlas

Το πανηγύρι των 18ΧΧ ξεκίνησε με το Railways of the Lost Atlas, που έσκασε κυριολεκτικά τη μέρα που ετοίμαζα βαλίτσες για να φύγω. Η ιδέα ενός τρένου σε έναν «φανταστικό» κόσμο είναι από μόνη της ωραία αλλαγή σκηνικού, αλλά το παιχνίδι δεν μένει μόνο εκεί: μου έδωσε την αίσθηση ενός πολύ προσεγμένου, σύγχρονου 18ΧΧ.

Οι εταιρίες και τα privates παραμένουν σταθερά, ενώ ο χάρτης δεν είναι ποτέ εντελώς ο ίδιος, αφού χτίζεται από τους παίκτες. Αυτή η ημι-τυχαία διαμόρφωση αλλάζει κάθε φορά το τοπίο πάνω στο οποίο θα απλωθούν τα δίκτυα και κάνει την ανάπτυξη να χρειάζεται προσαρμογή αντί για αποστήθιση μιας δεδομένης γεωγραφίας.

Παρότι ακολουθεί πιο μοντέρνα φιλοσοφία με round cap, δεν το ένιωσα καθόλου χαλαρό. Τα train rushes είναι αρκετά σφιχτά και το ευρύτερο «καράτε» παραμένει παρόν, οπότε οι παίκτες εξακολουθούν να πιέζουν ο ένας τον άλλο μέσα από τον ρυθμό και τις επιλογές τους. Μου θύμισε λίγο Steam over Holland, μόνο που εδώ η εμπειρία είναι πολύ πιο μπαμπάτσικη.

Μου άρεσε πάρα πολύ και σίγουρα θα ξαναδεί τραπέζι σύντομα. Για μένα παίρνει ήδη μια πολύ ψηλή θέση ανάμεσα στα εισαγωγικά 18ΧΧ: αρκετά μοντέρνο για να μπαίνεις στο κλίμα, αλλά και αρκετά σφιχτό ώστε να θυμάσαι ότι βρίσκεσαι σε 18ΧΧ.