Raising Chicago

Το Raising Chicago πέρασε πολύ πιο χαμηλά από το ραντάρ απ’ όσο του άξιζε. Είναι εκείνο το σπάνιο, αμιγώς οικονομικό παιχνίδι που δεν χρειάζεται ζάρια ή τυχαία τραβήγματα για να δημιουργήσει ένταση· αρκούν μια αγορά, λίγες αποφάσεις και άνθρωποι που καταλαβαίνουν ότι η τιμή ενός πράγματος είναι πάντα λίγο χειρότερη όταν το θέλει κι ο διπλανός σου.

Ο πυρήνας είναι οι δημοπρασίες, μέσα από ένα modified Walrasian σύστημα. Κάνεις bid, διαβάζεις τι κυνηγούν οι άλλοι και προσπαθείς να τους στριμώξεις εκεί όπου οι επιλογές τους γίνονται ακριβές ή άβολες. Η ενδιαφέρουσα απόφαση είναι πότε πληρώνεις για να πάρεις αυτό που θέλεις και πότε πληρώνεις απλώς για να μη το πάρει κάποιος άλλος.

Έπειτα τα κτίρια μπαίνουν στο Σικάγο, ως μέρος της προσπάθειας να αντιμετωπιστεί η αποχετευτική του κρίση. Η ακολουθία δημοπρασίας και οικοδόμησης είναι καθαρή στους κανόνες, αλλά οι συνέπειές της δεν είναι καθόλου καθαρές στο τραπέζι: κάθε προσφορά αναδιαμορφώνει το τοπίο για όλους, σαν το Urban Sprawl να φόρεσε τα ρούχα μιας tulip bubble.

Δεν είναι βαρύ σε κανόνες, αλλά ζητάει το δίωρό του και καίει αρκετό εγκέφαλο για να δικαιολογήσει κάθε λεπτό. Για όσους αγαπούν τις σκληρές, σχεδόν μηδενικής τύχης δημοπρασίες, είναι ήσυχα εξαιρετικό — και για μένα μπαίνει κατευθείαν στη λίστα για παιχνίδι της χρονιάς.