Unmatched: Teen Spirit

Unmatched και άγιος ο θεός. Έχω παίξει αρκετές παρτίδες και αρκετά σετ πια, κυρίως με τον γιο μου, και κάθε φορά καταλήγω στην ίδια λαμπρή διαπίστωση: περνάμε πολύ καλά. Ακόμη δεν μου έχει τύχει να δοκιμάσω 2 vs 2, αλλά στο 1 vs 1 το παιχνίδι κάνει ακριβώς αυτό που υπόσχεται, χωρίς να τραβάει περισσότερο απ’ όσο πρέπει.

Στον πυρήνα του, διαλέγουμε χαρακτήρες και τους βάζουμε να αναμετρηθούν σε μια καθαρή μονομαχία. Η εμπειρία αλλάζει ανάλογα με το ποιον χειρίζεσαι, και αυτό έχει σημασία όταν παίζω με τον γιο μου: μπορεί να σταθεί μια χαρά απέναντί μου, αρκεί να μην του δώσω έναν υπερβολικά σύνθετο χαρακτήρα, όπως το δέντρο του Witcher.

Η ροή της αναμέτρησης παραμένει ευχάριστα άμεση, με τους δύο παίκτες να προσπαθούν να αξιοποιήσουν τον χαρακτήρα τους καλύτερα από τον αντίπαλο. Εγώ προτιμώ να κρατάμε τις μάχες μέσα στην ίδια θεματική ενότητα, γιατί εκεί νιώθω ότι υπάρχει περισσότερη συνάφεια και πιο ταιριαστή κόντρα στο versus παιχνίδι. Τα αλλόκοτα crossover του τύπου Geralt εναντίον She-Hulk εναντίον Houdini εναντίον Shredder μπορεί να είναι δυνατά, αλλά για μένα είναι και επικά γελοία.

Τελικά, το είχα παρεξηγήσει το Unmatched για πολύ καιρό. Είναι κορυφαίο παιχνίδι, με εξαιρετικά σωστή διάρκεια και με αρκετό χώρο για να το απολαμβάνεις ξανά και ξανά, ειδικά όταν βρίσκεις τον σωστό αντίπαλο και το σωστό θεματικό ταίριασμα.