Skybridge

Γυρνώντας στα παιχνίδια για τους πιο μεγάλους της παρέας, έκατσα με το Skybridge περιμένοντας κάτι αρκετά πιο άχαρο απ’ ό,τι τελικά βρήκα. Η χαμηλή του βαθμολογία στο BGG και η απουσία κριτικών δεν προμηνύουν ακριβώς θρίαμβο, αλλά στο τραπέζι δεν μου φάνηκε καθόλου τόσο καταδικασμένο. Είναι ένα περίεργο παιχνίδι, ναι, όμως έχει τη δική του ήσυχη παρουσία.

Στον πυρήνα του είναι ένα σπονδυλωτό παιχνίδι διαχείρισης πόρων. Η εμπειρία περιστρέφεται γύρω από το να δουλεύεις με αυτά τα κομμάτια και τους πόρους του παιχνιδιού, χωρίς το σύστημα να διεκδικεί ότι ανακαλύπτει ξανά τον τροχό.

Το Skybridge δεν βασίζεται σε κάποιον μηχανισμό που θα σε κάνει να σταματήσεις το παιχνίδι για να τον θαυμάσεις. Η ροή του είναι αρκετά γνώριμη για resource management, και η αλληλεπίδραση προκύπτει περισσότερο από το κοινό τραπέζι και τις επιλογές που ανοίγονται, παρά από κάποια μεγάλη, επιθετική σύγκρουση.

Τελικά, δεν είναι κοσμογονικό και δεν μας έκαψε το μυαλό. Αλλά ούτε μας χάλασε, και αυτό μετράει περισσότερο απ’ όσο συχνά παραδεχόμαστε όταν κοιτάμε μόνο βαθμολογίες. Περάσαμε καλά και, προσωπικά, θα το ξανάπαιζα αν έβγαινε στο τραπέζι — κάτι που δεν μπορώ να πω για αρκετά άλλα παιχνίδια με σαφώς καλύτερες κριτικές.