Skybridge

Με τους πιο μεγάλους της παρέας, το Skybridge έμοιαζε με εκείνο το ήσυχο κουτί που δεν κάνει φασαρία από το ράφι, αλλά βρίσκει τον τρόπο να χωρέσει σε μια Τρίτη μετά τη δουλειά. Δεν είναι κοσμογονικό και δεν προσποιείται ότι ανακάλυψε ξανά το resource management· απλώς μας άφησε να περάσουμε καλά.

Στον πυρήνα του είναι ένα σπονδυλωτό παιχνίδι διαχείρισης πόρων: το τραπέζι χτίζεται γύρω από κομμάτια που δίνουν στη διαχείριση μια μεταβλητή μορφή, ενώ οι επιλογές σου περιστρέφονται γύρω από το τι θα κρατήσεις και τι θα αξιοποιήσεις. Δεν υπάρχει εδώ κάποιο μεγαλειώδες μηχανικό θαύμα, αλλά η δομή του κάνει τη δουλειά της καθαρά.

Ο γύρος δεν στηρίζεται σε ένα εντυπωσιακό κόλπο, αλλά στη σταθερή ακολουθία μικρών αποφάσεων πάνω στους πόρους και στο κοινό, σπονδυλωτό τοπίο. Η αλληλεπίδραση προκύπτει περισσότερο από το πώς συνυπάρχουν οι επιλογές όλων στο ίδιο τραπέζι παρά από θεαματικές συγκρούσεις, κι έτσι η παρέα μένει μέσα στο παιχνίδι χωρίς να χρειάζεται να αναποδογυρίσει το τραπέζι.

Δεν βγήκαμε από το Skybridge με καμένο εγκέφαλο, ούτε όμως με εκείνη τη μικρή πίκρα ότι μόλις χαρίσαμε ένα βράδυ σε κάτι αδιάφορο. Θα το ξανάπαιζα αν έβγαινε στο τραπέζι, και για ένα παιχνίδι που δεν κυνηγά την κορυφή, αυτό είναι ήσυχα αξιοπρεπές.