The Druids of Edora

Το The Druids of Edora ήταν το τελευταίο πόνημα του κυρ Στέφανου που έμενε καιρό στο ράφι, αφού άλλες ζελατίνες του έπαιρναν τη σειρά. Όταν τελικά βγήκε στο τραπέζι, περίμενα κάτι σαν σαχλή παραλλαγή του γκρινιάρη. Κοιτώντας όμως το ταμπλό, δεν ήμουν καθόλου έτοιμος για την καμένη βιποσαλάτα που ακολούθησε: ένα κανονικό optimization puzzle.

Στον πυρήνα του, το παιχνίδι με βάζει να ζυγίζω πολύ προσεκτικά τις κινήσεις μου. Είναι μετρημένες, απαιτούν σκέψη και συνδέονται με ένα scoring που είναι αρκετά χορταστικό ώστε να μη με αφήνει να βολευτώ σε μία μόνο συνταγή επιτυχίας. Υπάρχουν διαφορετικά victory paths να κυνηγήσω, κι αυτό κάνει κάθε επιλογή να μοιάζει με μικρό γρίφο βελτιστοποίησης αντί για αυτόματο βηματάκι προς τη νίκη.

Η ροή του χτίζεται γύρω από όλα αυτά τα counters, τις πέτρες, τα tokens και τα υπόλοιπα τζιτζιμπλίκια που πρέπει να παρακολουθώ καθώς παίζω. Στην πρώτη παρτίδα ο όγκος τους είναι λίγο overwhelming, αλλά το σύστημα είναι πολύ πιο στρωμένο απ’ όσο δείχνει αρχικά και προχωράει όμορφα. Η αλληλεπίδραση, όπως τη βίωσα, προκύπτει κυρίως από το ότι όλοι προσπαθούν να βγάλουν το καλύτερο από τις διαθέσιμες επιλογές και τις διαδρομές του scoring, όχι από κάποια επιθετική διάθεση.

Θα ήθελα οπωσδήποτε ένα player aid για τα potions — μετά από τέτοιο τοκενομάνι, λίγη ακόμη βοήθεια σε χαρτί δεν θα έβλαπτε. Παρ’ όλα αυτά, πέρασα πολύ καλά. Είναι πολύ καλό παιχνίδι και, αν σας αρέσουν τα optimization παιχνίδια με κάψιμο και ουσιαστικές επιλογές, μην το αμελήσετε.