Tianxia

Αγαπάμε Tascini, αγαπάμε τη σειρά T και, ναι, αγαπήσαμε και το Tianxia. Είναι λίγο πιο στριφνό από ό,τι μας έχει συνηθίσει το παλικάρι, με συγγενείς αναφορές σε Great Wall, Perseverance: Episode 1 και After the Empire. Η κεντρική του υπόσχεση, όμως, στέκεται μια χαρά και από μόνη της: χτίζεις τη μικρή σου μηχανή παραγωγής ενώ ξέρεις ότι οι Μογγόλοι μπορεί να μπουν και να τα κάνουν κούγκι.

Ο πυρήνας είναι worker placement, με τους παίκτες να προσπαθούν να στήσουν τίμιες βιoμηχανές μέσα από τις διαθέσιμες επιλογές και τα κτήρια. Δεν αρκεί να φτιάξεις απλώς έναν αποδοτικό συνδυασμό: πρέπει να τον φτιάξεις με τρόπο που να αντέχει την απειλή των εισβολέων. Αυτή η πίεση είναι που το κάνει πιο στριφνό και ενδιαφέρον από ένα ήσυχο παιχνίδι χτισίματος engine.

Εμείς παίξαμε δύο φορές, αποκλειστικά με το hard invader deck, γιατί το εύκολο μάς φάνηκε υπερβολικά feel-good. Στο δύσκολο deck υπάρχει το ξύλο που θέλουμε, ενώ η αλληλεπίδραση δεν μένει μόνο στην άμυνα απέναντι στους Μογγόλους. Διαφαίνονται και πιο επιθετικές στρατηγικές, εκείνες που ποντάρουν ξεκάθαρα στον θάνατο της κατσίκας του γείτονα, αν και δεν πιστεύω ότι τις έχουμε εξερευνήσει ακόμη αρκετά.

Η μοναδική μου σοβαρή επιφύλαξη μετά τις πρώτες επαφές είναι ότι ορισμένα κτήρια μοιάζουν υπερβολικά δυνατά, ειδικά όταν το τυχαίο στήσιμο τα φέρει σε καλές θέσεις. Το κτήριο που σου επιτρέπει να βάζεις magistrates με έκπτωση, για παράδειγμα, μπορεί να δώσει την αίσθηση ότι κάποιος παίζει λίγο πασιέντζα με μεγάλο προβάδισμα. Δεν το καταδικάζω ακόμη — δύο παρτίδες δεν αρκούν και οι στρατηγικές του φαίνονται περισσότερες από όσες έχουμε δει. Προς το παρόν, όμως, το Tianxia συστήνεται άνετα στο γνωστό κοινό του γιούρο.