Κριτική
Tramways
Το Tramways μου άφησε αρχικά τόσο άσχημη γεύση, που το είχα κατατάξει στη χειρότερη παικτική εμπειρία του 2017. Κι όμως, κάθε επιστροφή του στο τραπέζι το ανεβάζει στα μάτια μου: είναι ένα σκληρό, αμφιλεγόμενο παιχνίδι που ανταμείβει αμείλικτα την εξοικείωση.
- Κυκλοφορία
- 2016
- Σχεδιαστής
- Alban Viard
- Εκδότης
- AVStudioGames, Delight, Fractal Juegos
- Παίκτες
- 1–5
- Διάρκεια
- 120 λεπτά
Η σχέση μου με το Tramways ξεκίνησε στραβά. Μετά την πρώτη παρτίδα είχαμε μείνει με μια ελαφρά ξυνίλα — αρκετή ώστε να το θεωρήσω τη χειρότερη παικτική εμπειρία της χρονιάς και να πιστεύω ότι χρειάζεται συζήτηση από μόνο του. Είναι από εκείνα τα παιχνίδια που εύκολα γεννούν love/hate αντιδράσεις. Ευτυχώς, εκείνο το βράδυ δεν έκλεισε έτσι: καταφύγαμε ξανά στο Caverna, το παίξαμε πάλι κάπως λάθος, αλλά τουλάχιστον πέσαμε σε τίμιο ξύλο και σκληρή μάχη για την τελική βαθμολογία. Αγάπη μόνο για το Caverna — αλλά, παράξενο πράγμα, το Tramways δεν έφυγε από το μυαλό μου.
Ο πυρήνας του Tramways, όπως τον έχω ζήσει, είναι ο πειραγμένος πλειστηριασμός που καθορίζει κάθε γύρο τη σειρά με την οποία θα παίξουμε. Δεν πρόκειται για μια τυπική διαδικασία πριν αρχίσει το «κανονικό» παιχνίδι: είναι το σημείο όπου συμπυκνώνεται η ένταση, γιατί η προτεραιότητα είναι πολύτιμη και όλοι τη διεκδικούν. Ειδικά στην τελευταία μας παρτίδα με πέντε παίκτες, έγινε κανονικός σκοτωμός.
Αυτή η μάχη για τη σειρά δένει με την ανάγκη να ξέρεις να ντραφτάρεις τα καρτάκια σου. Αν δεν το κάνεις, το παιχνίδι δεν θα σε παρηγορήσει ούτε θα σου χαρίσει μια ασφαλή διόρθωση· απλώς θα σε αφήσει να νιώσεις τις συνέπειες. Η αλληλεπίδραση, λοιπόν, δεν χρειάζεται φανφάρες: βρίσκεται στον ανταγωνισμό για προτεραιότητα και στις επιλογές που οι άλλοι σού κάνουν ακριβότερες ή λιγότερο διαθέσιμες.
Τώρα πια το βλέπω ως ένα πολύ σωστό, για τα δικά μου γούστα, ακροβάτισμα ανάμεσα στο σκληρό και σφιχτό euro και στην αδέκαστη λογική ενός Splotter τύπου Food Chain Magnate ή Antiquity, που δεν ενδιαφέρεται καθόλου για τα δάκρυά σου. Δεν είναι παιχνίδι που θα χαϊδέψει τον νέο παίκτη, και καταλαβαίνω απόλυτα γιατί μπορεί να διχάζει. Όμως όσο το ξαναπαίζω, τόσο μεγαλώνει η εκτίμησή μου: η αρχική ξυνίλα έχει μετατραπεί σε σεβασμό για ένα σχέδιο που απαιτεί να μάθεις τους όρους του.
Updated session
Η μεταγενέστερη παρτίδα άλλαξε καθαρά την άποψή μου προς το καλύτερο. Παρότι τρεις από τους πέντε έπαιζαν πρώτη φορά και έτσι δεν προλάβαμε να δοκιμάσουμε τα Dystopian expansions, το βασικό παιχνίδι στάθηκε μόνο του και η σύγκρουση για τη σειρά έλαμψε. Οι επεκτάσεις μένουν, προς το παρόν, στη βιβλιοθήκη δίπλα στις επεκτάσεις του Clinic — ως πολύτιμη αλτέρνατιβ διακόσμηση, προφανώς.
Source: BoardGameGeek
0 comments
Sign in to react or comment.


