Tramways

Η πρώτη μου συνάντηση με το Tramways είχε αφήσει αρκετή ξινίλα ώστε να το αποκαλέσω τη χειρότερη παικτική εμπειρία μου. Οι επόμενες παρτίδες, όμως, έκαναν αυτή την ετυμηγορία να φαίνεται βιαστική: είναι ένα παιχνίδι που ζητά να το διαβάσεις σωστά πριν σου δείξει τι κάνει.

Κάθε γύρο, ο πειραγμένος πλειστηριασμός για τη σειρά παιξίματος είναι ο κεντρικός μηχανισμός του. Δεν είναι μια τυπική διαδικασία προετοιμασίας· είναι η στιγμή όπου οι παίκτες συγκρούονται για το ποιος θα πάρει την κρίσιμη προτεραιότητα, και με πέντε παίκτες γίνεται κανονικός πόλεμος.

Γύρω από αυτόν τον πλειστηριασμό, το draft των καρτών απαιτεί ακρίβεια και προνοητικότητα. Το Tramways στέκεται ανάμεσα στο σφιχτό ευρώ και στην αδέκαστη λογική των FCM/AQ: αν δεν ξέρεις να ντραφτάρεις, το παιχνίδι δεν ενδιαφέρεται καθόλου για τα δάκρυά σου. Η ενδιαφέρουσα απόφαση είναι πότε θα πληρώσεις για θέση τώρα και πότε θα δεχτείς ότι η σειρά σου θα σε αναγκάσει να παίξεις με ό,τι απέμεινε.

Δεν είναι παιχνίδι που χαρίζεται, ούτε παιχνίδι που θα πείσει όποιον θέλει το draft του χωρίς άγχος. Για όσους, όμως, θέλουν ένα σκληρό ευρώ όπου η προτεραιότητα είναι πραγματικό πεδίο σύγκρουσης και κάθε κακό draft έχει βάρος, είναι εξαιρετικά καλοζυγισμένο.

Ενημερωμένη παρτίδα

Οι μεταγενέστερες παρτίδες ανέβασαν ξεκάθαρα την εκτίμησή μου, αντί να επιβεβαιώσουν την αρχική απογοήτευση. Με νέους παίκτες στο τραπέζι δεν προέκυψε ακόμη χώρος για τα Dystopian expansions, αλλά το βασικό παιχνίδι αρκούσε για να φανεί πως η πρώτη μου κρίση είχε χάσει το ουσιώδες: από τη χειρότερη εμπειρία έγινε ένα από εκείνα που θέλω να ξαναβγάζω στο τραπέζι.