Transatlantic

Ένα δυνατό παικτικό Σαββατοκύριακο έκλεισε όπως έπρεπε, με ένα αγαπημένο κομμάτι του Γκέρντς. Καταλαβαίνω γιατί αρκετοί το βάζουν δίπλα στο Concordia και το ξεγράφουν ως στεγνή αντιγραφή, αλλά για μένα αυτή η περιγραφή το αδικεί. Ήταν η τέταρτη φορά που το έπαιξα και, μέχρι τώρα, κάθε φορά μου αφήνει την ίδια ευχάριστη αίσθηση.

Στο κλασικό ruleset, το βασικό δίλημμα που ξεχωρίζω είναι πότε θα γυρίσω το χέρι μου. Η καθυστέρηση ανταμείβεται, άρα δεν πρόκειται απλώς για μια διαδικαστική κίνηση: χρειάζεται να διαβάζεις πότε σε συμφέρει να περιμένεις και πότε δεν γίνεται άλλο να το αναβάλεις.

Αυτή τη φορά δοκίμασα για πρώτη φορά τη βαριάντα με τα ribbons. Μου άρεσε, αν και δεν είμαι ακόμη βέβαιος ότι την προτιμώ από το κλασικό σύστημα. Σε κάθε περίπτωση, το παιχνίδι έχει αρκετό interaction ώστε οι επιλογές στο τραπέζι να μην είναι μοναχική άσκηση, ενώ η στρατηγική του βάθος κρατά τις αποφάσεις ενδιαφέρουσες.

Δεν θα το έλεγα καλύτερο μόνο και μόνο επειδή θυμίζει το Concordia, ούτε χειρότερο επειδή κάποιοι βλέπουν συγγένειες. Για μένα, το Transatlantic στέκεται μια χαρά από μόνο του: ευχάριστο, τίμιο και με αρκετή ουσία ώστε να θέλω να επιστρέψω ξανά σε αυτό.