Tzolk'in: The Mayan Calendar

Παράδοξο για κάποιον που έχει αδυναμία στους Luciani και Tascini, αλλά το Tzolk'in: The Mayan Calendar καθόταν χρόνια στο ράφι, ακόμη σφραγισμένο, δίπλα στο expansion του. Η ζελατίνα είχε εκείνη τη λίγο ένοχη ακαμψία ενός παιχνιδιού που αγόρασες για μια ιδανική βραδιά και μετά η ενήλικη ζωή γέμισε όλες τις βραδιές. Τελικά το κατεβάσαμε επειδή το expansion ανοίγει θέση και για πέμπτο παίκτη, και η παρέα ήθελε καμένο euro.

Στο γεμάτο στήσιμο βάλαμε Quick Actions, Prophecies και ό,τι άλλο έφερνε το expansion στο τραπέζι. Δεν ήταν μια δειλή πρώτη δοκιμή· ήταν η πλήρης εκδοχή, με αρκετά πράγματα να κοιτάζεις ώστε να νιώθεις πως η απόφαση πρέπει να παρθεί πριν προλάβει να σε προλάβει το παιχνίδι.

Το πιο καθαρό σημάδι ότι κάτι δουλεύει ήταν η πίεση για το καλαμπόκι. Ο πέμπτος παίκτης χωράει, αλλά δεν φέρνει άνεση: φέρνει άλλη μία παρουσία να σε στριμώχνει, άλλη μία αφορμή να μετράς τι απομένει και να καταλαβαίνεις πόσο πικρή μπορεί να γίνει μια έλλειψη πόρου.

Ακολούθησαν δύο ακόμη παρτίδες μόνο με το βασικό παιχνίδι, όχι από ευγένεια προς το κουτί αλλά για να αποφασίσουμε αν το expansion μας αρέσει πραγματικά. Αυτό λέει αρκετά: το Tzolk'in: The Mayan Calendar δεν μπήκε απλώς στη συλλογή· μπήκε κατευθείαν στα κλασικά της παρέας. Είναι παιχνιδάρα από τις λίγες, και η πίκρα για τα καλαμπόκια είναι μέρος της γοητείας του.