Tzolk'in: The Mayan Calendar

Όσο παράδοξο κι αν ακούγεται για κάποιον που είναι γνωστός φαν των Luciani/Tascini, είχα το Tzolk'in να κάθεται χρόνια στο ράφι, ακόμη στη ζελατίνα, παρέα με το expansion του. Τελικά κατέβηκε επειδή με την επέκταση παίζει και με πέντε, και η βραδιά ζητούσε καμμένο euro. Και, να το πω όπως το ένιωσα: το να το στήνεις φουλ, με quick actions, προφητείες και όλα τα σχετικά, είναι από μόνο του μια ωραία αφορμή να μαζευτεί η παρέα γύρω από το τραπέζι.

Στον πυρήνα του, αυτό που έζησα ήταν ένα euro διαχείρισης επιλογών και πόρων, όπου κάθε κίνηση μετράει και δεν υπάρχει χώρος για χαλαρές αποφάσεις. Τα καλαμπόκια ειδικά δεν είναι μια αθώα λεπτομέρεια· είναι ο πόρος που σε αναγκάζει να κοιτάς ξανά και ξανά τι μπορείς να κάνεις και τι πρέπει να αφήσεις για αργότερα.

Με το expansion παίξαμε την «πλήρη σύνταξη»: quick actions και προφητείες προστέθηκαν στην εξίσωση, δίνοντας περισσότερα πράγματα να παρακολουθείς και να υπολογίζεις. Η αλληλεπίδραση, τουλάχιστον όπως τη βιώσαμε, βγαίνει από αυτή την πίεση των κοινών επιλογών και του timing: οι αποφάσεις των άλλων αλλάζουν το τοπίο και σε αφήνουν να αναρωτιέσαι αν θα προλάβεις αυτό που χρειάζεσαι — ή αν θα πληρώσεις πάλι το τίμημα σε καλαμπόκι.

Παιχνιδάρα από τις λίγες, και δεν νιώθω καν ότι χρειάζεται ιδιαίτερη υπεράσπιση. Τόσο πολύ μας κέρδισε, ώστε ακολούθησαν άλλες δύο παρτίδες με το βασικό παιχνίδι μόνο και μόνο για να αποφασίσουμε αν τελικά μας αρέσει η επέκταση ή όχι. Το Tzolk'in μπήκε κατευθείαν στα κλασικά της παρέας. Απλώς να είστε προετοιμασμένοι: τόση πίκρα για καλαμπόκια δεν έχω ξαναφάει.