Unconscious Mind

Το Unconscious Mind κουβαλάει εκείνη την ευχάριστη αίσθηση ενός παιχνιδιού φτιαγμένου από γνωστούς και φίλους από άλλες εποχές, και χάρηκα πραγματικά που το είδα να σπάει τα κοντέρ στο Kickstarter. Η παραγωγή του είναι πολύ καλή και, ως αντικείμενο στο τραπέζι, έχει το βάρος και την παρουσία ενός μεγάλου, φροντισμένου παιχνιδιού.

Στον πυρήνα του βρίσκω μια συνταγή που μου θυμίζει γνωστό Πορτογάλο σχεδιαστή: μια βιποσαλάτα από συνδεδεμένα mini games. Η μία επιλογή τροφοδοτεί ή επηρεάζει την επόμενη, με το παιχνίδι να σε καλεί να συνδυάσεις τα διάφορα κομμάτια του αντί να κοιτάς έναν μόνο μηχανισμό. Είναι χορταστικό, γεμάτο πράγματα να επεξεργαστείς και να οργανώσεις.

Η ροή του, όπως την ένιωσα, περιστρέφεται γύρω από το να γυρνάς χαρτόνια, να αξιοποιείς τις συνδέσεις τους και να μαζεύεις ποντάκια. Η αλληλεπίδραση δεν ήταν αυτό που μου έμεινε περισσότερο· η έμφαση για μένα ήταν στο προσωπικό κάψιμο της ακολουθίας επιλογών και στο πώς θα στύψεις το δικό σου σύνολο από δυνατότητες.

Κι όμως, κάπου εκεί δεν μπόρεσα να βρω το νόημα. Μου έλειψε είτε το γλυκό κάψιμο ενός engine building που αρχίζει να κουμπώνει, είτε η πίεση του άψογου resource management για να πιάσεις όλα τα goals και τα achievements σου. Πιθανότατα είναι θέμα γούστου: μπορώ πολύ εύκολα να καταλάβω παρέες που θα χαρούν να καίγονται μέσα σε αυτή την πυκνή κατασκευή. Εγώ δεν πέρασα άσχημα, αλλά δύσκολα θα το έπαιζα ξανά σύντομα.