Unconscious Mind

Το Unconscious Mind έρχεται με την αυτοπεποίθηση ενός μεγάλου, προσεγμένου αντικειμένου: η παραγωγή του είναι πολύ καλή και το τραπέζι γεμίζει με εκείνη τη σοβαρή, σχεδόν τελετουργική παρουσία που κάνει έναν ενήλικο να ξεχνά για λίγο το γραφείο. Καταλαβαίνω απολύτως γιατί η καμπάνια του στο Kickstarter πήγε τόσο καλά.

Στον πυρήνα του, απλώνει μια βιποσαλάτα από συνδεδεμένα μικρά συστήματα, με μια συνταγή που θυμίζει τον γνωστό πορτογαλικό τρόπο σχεδιασμού. Κάνεις τις κινήσεις σου, μετακινείς χαρτόνια, συνδέεις επιλογές και στο τέλος μαζεύεις πόντους· πράγματα συμβαίνουν συνεχώς και το παιχνίδι δεν σου αφήνει την αίσθηση ότι κάθεσαι άπραγος.

Η αλληλεπίδραση, όπως την ένιωσα, βρίσκεται περισσότερο στο κοινό κάψιμο της παρέας παρά σε κάποια αιχμηρή σύγκρουση. Για ομάδες που χαίρονται να ψάχνουν τη σωστή ακολουθία μέσα σε αυτό το πυκνό πλέγμα επιλογών, το ίδιο το γέμισμα του τραπεζιού και η διαρκής βαθμολόγηση μπορεί να είναι η ανταμοιβή.

Για μένα, όμως, έλειψε το γλυκό κάψιμο ενός engine building που αρχίζει να τραβάει μόνο του, ή η στενή πίεση ενός resource management όπου πρέπει να τα κάνεις όλα σωστά για να πιάσεις τους στόχους σου. Δεν πέρασα άσχημα, απλώς δεν θα το έφερνα εύκολα ξανά στο τραπέζι μετά από μια Τρίτη στη δουλειά. Είναι ένα παιχνίδι που θα βρει ανθρώπους να το αγαπήσουν· για μένα έμεινε χορταστικό, προσεγμένο και κάπως χωρίς νόημα.