Vampire: The Masquerade – Rivals Expandable Card Game

Το βάζω αμέσως μετά τους καταπέλτες στην κατηγορία «πώς διάολο δεν έφαγαν μήνυση όταν το έβγαλαν;». Οι καταπέλτες, τουλάχιστον, έκαναν μια σοβαρή προσπάθεια να απομακρυνθούν από το παλιό τερατάκι της Hasbro. Εδώ εγώ βλέπω το MtG Portal του Jyhad/VtES: άλλο art, άλλα ονόματα, τα ίδια keywords και μια αίσθηση οικειότητας που δεν προσπαθεί ιδιαίτερα να κρυφτεί.

Στον πυρήνα του, το Rivals κρατάει το theme και το multiplayer gameplay που κάνουν το VtES, για μένα, το καλύτερο CCG/LCG για τέσσερις ή περισσότερους παίκτες. Η διαφορά είναι ότι φτάνει εκεί χωρίς ένα σωρό σελίδες από κουραστικούς κανόνες και χωρίς εκείνες τις μάχες που μπορούν να σου σπάσουν τα νεύρα. Η βασική υπόσχεση είναι ξεκάθαρη: η πολιτική και η ένταση του κόσμου των βαμπίρ, σε πιο άμεση και προσβάσιμη μορφή.

Αυτό αλλάζει και το πώς κάθεται η αλληλεπίδραση στο τραπέζι. Το παιχνίδι στοχεύει στο να κρατήσει τη multiplayer αίσθηση του VtES χωρίς να σε αναγκάζει να ξεμπερδεύεις διαρκώς με βαριά διαδικασία ή εξαντλητικές συγκρούσεις. Για ένα νέο κοινό, αυτή η ελαφρύτερη ροή μπορεί κάλλιστα να είναι το δυνατό του σημείο, ειδικά αν η παρέα έχει ήδη συνηθίσει να παίζει multiplayer LCG.

Εγώ, ερχόμενος από VtES, έμεινα με την ίδια γεύση απογοήτευσης που μου είχε αφήσει το Federation Commander έπειτα από πέντε χρόνια Star Fleet Battles με αντίπαλο που ήξερε πραγματικά το παιχνίδι. Μου φάνηκε πολύ λίγο, πολύ ελαφρύ και, παραδόξως, σχετικά δύσκολο να μπω στον ρυθμό του. Θα το έβαζα αυστηρά στη λογική «try before you buy» — εκτός αν είστε παρέα που παίζει συχνά multiplayer LCG. Ένα γκρουπ φίλων μου στην Αγγλία, που έπαιζε πολύ τετράδα AGoT LCG, είχε γράψει επικά σχόλια γι’ αυτό, και μπορώ να καταλάβω απόλυτα γιατί.