A Handful of Stars

Το A Handful of Stars μου φάνηκε πολύ πιο abstract από τα άλλα δύο παιχνίδια της τριλογίας και αισθητά πιο «ξερό» θεματικά. Παρ’ όλα αυτά, είναι και πολύ ανώτερο παιχνίδι. Μάλλον δεν γίνεται να έχεις και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο. Αυτό που πραγματικά με εκνεύρισε, όμως, είναι το manual: είναι από τα χειρότερα που θυμάμαι να έχουν γραφτεί το 2017, και είναι ντροπή για σχεδιαστή αυτού του επιπέδου.

Η καρδιά του παιχνιδιού, όπως φάνηκε στις παρτίδες μας, είναι οι κάρτες και η σταδιακή εξοικείωση με το τι μπορούν να κάνουν. Στις πρώτες επαφές δεν έχεις ακόμη καθαρή εικόνα του τοπίου, ενώ στα επαναληπτικά παιχνίδια αρχίζεις να αναγνωρίζεις τι κυκλοφορεί και να σχεδιάζεις με μεγαλύτερη πρόθεση.

Δεν έχω λόγο να προσποιηθώ ότι το παιχνίδι εξηγείται εύκολα από το βιβλιαράκι του — το αντίθετο. Όμως, όταν οι παίκτες περάσουν αυτό το εμπόδιο, η αλληλεπίδραση προκύπτει μέσα από το κυνήγι συγκεκριμένων στρατηγικών και από το πώς ο καθένας αξιοποιεί όσα ξέρει ή περιμένει από τις κάρτες. Δεν είναι παιχνίδι που σε κερδίζει με το θέμα του· σε κερδίζει επειδή το σύστημά του αρχίζει να ανοίγει όσο το ξαναπαίζεις.

Τελικά, το A Handful of Stars ανταμείβει. Παρά το θεματικό του ξερόness και παρά το manual που θα έπρεπε να είχε ξαναγραφτεί από την αρχή, το θεωρώ εύκολα το καλύτερο της σειράς του Θείου και ένα πολύ δυνατό τεμάχιο.

Updated session

Στις επαναληπτικές παρτίδες η γνώμη μου όχι μόνο δεν άλλαξε, αλλά ενισχύθηκε. Τώρα που ξέρουμε πάνω-κάτω τις κάρτες, μπορούμε να κυνηγήσουμε συγκεκριμένες στρατηγικές αντί να ψάχνουμε στα τυφλά, και το παιχνίδι δείχνει ακόμη πιο καθαρά γιατί είναι το καλύτερο της σειράς.