A Handful of Stars

Πιο abstract και θεματικά πιο ξερό από τα άλλα δύο της τριλογίας, είναι ταυτόχρονα και πολύ ανώτερο παιχνίδι. Το εγχειρίδιο κανόνων, δυστυχώς, είναι από εκείνα που σε κάνουν να κοιτάς το τραπέζι και να αναρωτιέσαι ποιος ακριβώς αποφάσισε ότι αυτό ήταν έτοιμο για εκτύπωση· για σχεδιαστή αυτού του επιπέδου, είναι κακός βαθμός.

Στο τραπέζι, το A Handful of Stars ζει και πεθαίνει με τις κάρτες του. Η αρχική επαφή είναι αναγκαστικά πιο θολή απ’ όσο πρέπει, επειδή οι κανόνες δεν βοηθούν να δεις καθαρά τι δυνατότητες ανοίγουν μπροστά σου, κι έτσι το παιχνίδι μοιάζει πιο ξερό μέχρι να αρχίσουν να δένουν τα κομμάτια.

Με τις επαναληπτικές παρτίδες, όμως, ξέρεις πάνω-κάτω τι κυκλοφορεί στις κάρτες και μπορείς να κυνηγήσεις μια συγκεκριμένη στρατηγική αντί να ψάχνεσαι. Εκεί μπαίνουν και οι άλλοι στο κάδρο: όλοι διαβάζετε την ίδια διαθέσιμη πληροφορία και η επιλογή κατεύθυνσης γίνεται κούρσα, όχι μοναχικό παζλ. Τότε το παιχνίδι δείχνει δόντια.

Δεν παίρνεις και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο: το θέμα μένει πίσω και το manual είναι ντροπή, αλλά η σχεδίαση ανταμείβει όποιον επιμείνει. Με ένα άθλιο εγχειρίδιο στην πλάτη του, το A Handful of Stars παραμένει εύκολα το καλύτερο της τριλογίας.

Ενημερωμένη συνεδρία

Οι μεταγενέστερες παρτίδες δεν άλλαξαν την αρχική ετυμηγορία· την έκαναν ισχυρότερη. Η εξοικείωση με τις κάρτες έδωσε στις στρατηγικές περισσότερο βάρος και επιβεβαίωσε ότι αυτό είναι ένα πολύ δυνατό παιχνίδι, αρκεί να περάσεις το εμπόδιο των κανόνων.