After the Empire

Το After the Empire κέρδισε μια θέση στο τραπέζι από τη στοίβα των καινούργιων παιχνιδιών χάρη στο ενδιαφέρον concept του και στη βατή διάρκειά του. Δείχνει ωραίο, με πλαστικά κομμάτια που θα ήθελαν λίγη περισσότερη φροντίδα, και η υπόσχεση να χτίζεις ενώ ετοιμάζεσαι για πολιορκία είναι καλή. Η υπόσχεση, ευτυχώς, δεν είναι κανονισμός.

Ο πυρήνας συνδυάζει worker placement με tower defence: κάνεις τις επιλογές σου και έπειτα οι εισβολείς έρχονται να δοκιμάσουν τα κάστρα σου. Στην πρώτη μας παρτίδα, μια λάθος ανάγνωση μάς έβαλε τέσσερις κλειστές κάρτες εχθρών κάθε γύρο. Ήταν υπερβολικά σκληρό, δεν έμεινε κολυμπυθρόξυλο, αλλά τουλάχιστον η ήττα είχε δόντια.

Με την κανονική ροή των εισβολέων, η δεύτερη παρτίδα έμοιαζε σχεδόν με άλλο παιχνίδι: λίγα κάστρα έπεφταν και η πολιορκία είχε την ένταση μιας ήσυχης απογραφής. Έπειτα ανακαλύψαμε κι άλλα λάθη που επηρεάζουν την οικονομία· διορθώνουν μέρος αυτής της χαλαρότητας, αλλά ανοίγουν και τον δρόμο για τη στρατηγική όπου κερδίζεις αγνοώντας εντελώς το κάστρο. Tower defence χωρίς λόγο να υπερασπιστείς τον πύργο. Λιτό, με έναν τρόπο.

Θα το έπαιζα μία ή δύο φορές, ιδίως με ανθρώπους που δεν έχουν φθαρεί ακόμη από πολλά επιτραπέζια και θα βρουν τη μίξη του φρέσκια. Δεν είναι ακριβώς gateway, είναι ένα σκαλί παραπάνω. Όποιος ζητά εμπειρία που να αντέχει στο ψείρισμα και να ανταμείβει τη σωστή άμυνα, ας κοιτάξει αλλού.