Stupor Mundi

Το Stupor Mundi έχει Ιταλό δημιουργό, αλλά στο τραπέζι μυρίζει ξεραμένο γερμανικό bratwurst: στην αισθητική, στο βάρος του και στη γενική του διάθεση. Η σχολή αυτή έχει δώσει Hansa Teutonica και Stone Age, άρα το πρόβλημα δεν είναι η καταγωγή του λουκάνικου. Εδώ το αποτέλεσμα είναι απλώς πολύ μέτριο και ξεχάσιμο.

Η παρτίδα περνά μέσα από το γνώριμο πυκνό στρώμα από κάρτες, κυβάκια και κάθε λογής μικροεξαρτήματα. Είναι euro με όλη τη στολή του euro: πολλά πράγματα να τακτοποιήσεις, να παρακολουθήσεις και να μετατρέψεις σε κάτι χρήσιμο, χωρίς το υλικό να αποκτά την προσωπικότητα που θα δικαιολογούσε τον συνωστισμό.

Και η μεταξύ σας επαφή δεν καταφέρνει να βγάλει το παιχνίδι από αυτή τη στεγνή ρουτίνα. Το πιο αποκαλυπτικό περιστατικό ήταν ότι, στα μισά του δεύτερου γύρου, η παρέα χρειάστηκε να ψάξει για να θυμηθεί πως το είχε ήδη παίξει μήνες πριν. Υπάρχουν παιχνίδια που σε κερδίζουν ξανά· αυτό απλώς δεν έμεινε αρκετά ώστε να αναγνωριστεί.

Δεν πέρασα άσχημα, και αυτό είναι η μικρή του χάρη. Όμως, δίπλα σε Darwin, Neuton και Autobahn του ίδιου δημιουργού, το Stupor Mundi μοιάζει με το προσχέδιο που ξέφυγε από το συρτάρι. Για τα γούστα μου είναι εύκολο όχι: πολύ ξερό, πολύ φορτωμένο, και τελικά πολύ λίγο.