Stress Botics

Ξανακαθίσαμε τρεις, επειδή έλειπε βασικός παίκτης και επειδή είχαμε ακόμη νωπή την κρανιοεγκεφαλική κάκωση από την πρώτη απόπειρα. Δώσαμε λοιπόν στο Stress Botics άλλη μία ευκαιρία: ώρες σε κανόνες και FAQ, στήσιμο από το Σάββατο και δεσμευμένη Κυριακή, γιατί κάτω από το μπέρδεμα φαινόταν ένα τίμιο, ιντριγκαδόρικο οικονομικό παιχνίδι. Και, ναι, στον βαθιά μαύρο πυρήνα του υπάρχει όντως ένα παιχνίδι που θέλω να συμπαθήσω.

Στην ουσία του είναι produce and deliver. Τρία φορτηγά διαστημόπλοια κινούνται σε τροχιά κοντά στον πλανήτη όπου έχουν εγκατασταθεί τα ψυχοπαθή ρομπότ μας και η μαμά τους, το Alpha Bot. Υπάρχουν τρία διακριτά lagrange points, στα οποία προσπαθούμε να εκπληρώσουμε το cargo manifest του κάθε διαστημόπλοιου για να πάρουμε πόντους. Μέχρι εδώ, τόσο καλά: ξεκάθαρος στόχος, ωραία οικονομική υπόσχεση, κανένα παράπονο.

Ο βασικός μηχανισμός είναι hand management, action selection και action programming. Στήνουμε μια ακολουθία εντολών για τα ρομπότ μας, από μία έως τέσσερις ανάλογα με τις συνιστώσες τους, και έπειτα αυτές εκτελούνται σειριακά, σε φάση RoboRally. Τα ρομπότ πηγαίνουν στον πλανήτη, σκάβουν πρώτες ύλες, βελτιώνονται, χτίζουν καθεδρικούς και γενικά κάνουν όλη την κλασική ουροφάση. Η διαχείριση χεριού είναι, για μένα, το καλύτερο κομμάτι: ζητά πραγματική σκέψη και έχει ουσία. Κρίμα που μετά το παιχνίδι αποφασίζει να πατήσει πάνω του ένα βουνό από υποκανόνες με την επιτραπέζια λογική ενός παπουτσιού.

Μετά από τέσσερις-πέντε ώρες καταπόνησης και ήπιου εκνευρισμού, με κάθε σχέδιο να διαλύεται από κάποιο χαζό sub-rule, το κηρύξαμε λήξαν και πήγαμε στο απείρως πιο εποικοδομητικό Flip 7 για αποσυμπίεση. Δεν ξέρω αν οι περίεργες σχεδιαστικές αποφάσεις μπήκαν για διαφοροποίηση ή επειδή κάποιος έχασε τον δρόμο προς τη βασική επιτραπέζια συνοχή, αλλά το αποτέλεσμα είναι υπερβολικά busy και overengineered. Το προτείνω μόνο σε βαθιά φασαίους επιτραπεζιομύστες, και μόνο το βασικό παιχνίδι. Το Odyssey; Ειλικρινά, δεν ξέρω ποιος θέλει να το παίξει.