Rock Hard: 1977

Στο μυαλό μου, το σωστό soundtrack για το Rock Hard: 1977 είναι το «Don't Believe the Hype» των Public Enemy. Ναι, δεν έχει πολλές κιθάρες, αλλά η προειδοποίηση είναι ακριβώς αυτή: μην τσιμπήσετε από την παραγωγή και το θέμα. Είναι όμορφα στημένο και τίμια ροκ θεματικό, όμως κάτω από το περιτύλιγμα βρήκα ένα yolo παιχνίδι τόσο άνοστο που σχεδόν θαυμάζω την αυτοπεποίθησή του.

Ο πυρήνας του στηρίζεται σε έναν μηχανισμό push-your-luck με καραμελίτσες. Παίρνεις το ρίσκο σου, ελπίζεις να σου κάτσει η σωστή καραμελίτσα και συνεχίζεις ανάλογα με το τι σου έβγαλε η τύχη. Για euro, αυτό το σύστημα μου φάνηκε απάλευτο: δεν χτίζει ένταση ή ενδιαφέρουσες αποφάσεις, απλώς σε αφήνει να κοιτάς το αποτέλεσμα σαν να σου έκανε φάρσα το ίδιο το παιχνίδι.

Η αλληλεπίδραση, όπως την ένιωσα, δεν σώζει την κατάσταση· το τραπέζι περιστρέφεται περισσότερο γύρω από το αν θα ευλογηθείς ή θα καταραστείς από το τράβηγμα. Και όταν ο θεός των καρτών σου ξηγήσει τζούφια καραμελίτσα, δεν έχεις να θαυμάσεις κάποιο κομψό σχέδιο ή να ανασυνταχθείς απέναντι στους άλλους παίκτες. Έχεις απλώς άλλη μία υπενθύμιση ότι το παιχνίδι μπέρδεψε την τυχαιότητα με το gameplay.

Δεν λέω ότι δεν θα γελάσετε σε μία παρτίδα, ιδιαίτερα αν σας ψήνει το θέμα. Αλλά απορώ ειλικρινά πώς εκθειάζεται ως παιχνιδάρα και ακόμη περισσότερο πώς θα μπορούσε κάποιος να καθίσει οικειοθελώς για δεύτερη φορά. Namaste.