Almoravid: Reconquista and Riposte in Spain 1085-1086

Το Nevsky με είχε εντυπωσιάσει ακριβώς επειδή το σύστημά του έβγαζε τόσο έντονα το θέμα. Ο Volko ξέρει να στήνει τέτοια πράγματα, ακόμη κι αν δεν νιώθω πάντα ότι το gameplay βρίσκεται στην κορυφή των προτεραιοτήτων του. Είχα κρατηθεί από περισσότερες παρτίδες Nevsky, επειδή είχα μπακάρει το επόμενο επεισόδιο του P500 — και, προσωπικά, η εποχή του Almoravid με τραβούσε περισσότερο ιστορικά. Περίμενα λοιπόν να γράψω τα χιλιόμετρά μου εδώ. Η πρώτη γνωριμία, όμως, δεν ήταν καθόλου φιλική: το manual είναι σπαστικά γραμμένο και, παρότι θυμόμουν σε γενικές γραμμές το Nevsky, υπήρξαν σημεία όπου πραγματικά ίδρωσα για να καταλάβω τι ζητάει από τον παίκτη. Μάλιστα, μια προγραμματισμένη πρώτη παρτίδα ακυρώθηκε, γιατί δεν αισθανόμουν άνετα να εξηγήσω τους κανόνες. Και αυτό, για μένα, είναι πάντα κακό σημάδι.

Στον πυρήνα του, το Almoravid κρατά το σύστημα με το πότε και το πώς εμφανίζονται οι άρχοντες, και εκεί είναι καταπληκτικό. Η είσοδός τους στο παιχνίδι δεν είναι απλώς μια διαδικαστική λεπτομέρεια: δίνει ρυθμό και θεματικό βάρος σε όσα συμβαίνουν στο τραπέζι. Στο medium σενάριο που παίξαμε με τον Hida, έπειτα από αρκετό επιπλέον διάβασμα, το παιχνίδι φάνηκε να έχει μια πολύ καλή βάση. Η μάχη, ειδικά, λειτούργησε κομπλέ και άνετα, χωρίς να μας φορτώσει με παραπανίσια τριβή.

Το πρόβλημα είναι ότι το supply δεν με έπεισε πως έχει φτάσει ακόμη εκεί που πρέπει. Αντί να στηρίζει ομαλά την εκστρατεία και τις επιλογές των παικτών, μπορεί να μπλοκάρει τη δράση και να σε σπρώξει σε κινήσεις που μοιάζουν γελοίες. Ναι, μιλάω για τα καραβάνια μακαρόνι: λύσεις που ίσως βγάζουν νόημα μέσα στους κανόνες, αλλά τσαλακώνουν το suspension of disbelief. Κι όταν ένα παιχνίδι έχει δουλέψει τόσο καλά το ιστορικό και θεματικό του πλαίσιο, είναι κρίμα να σε πετάει έξω από αυτό ακριβώς επειδή προσπαθείς να κάνεις το σύστημα εφοδιασμού να δουλέψει.

Δεν είναι κακό παιχνίδι — κάθε άλλο, περάσαμε πολύ καλά και είδα καθαρά τις δυνατές του πλευρές. Αλλά δεν είναι εύπεπτο, ούτε θα το έβαζα ακόμη στο τραπέζι χωρίς προετοιμασία και υπομονή. Πιστεύω ότι με μία ή δύο ακόμη κυκλοφορίες το σύστημα μπορεί να γίνει πραγματικά παιχνιδάρα. Προς το παρόν, όμως, το Almoravid είναι ένα πολύ ενδιαφέρον, θεματικό παιχνίδι που κουράζεται από τους ίδιους του τους κανόνες. Και ναι, πάλι μου σφυρίζουν από το κοντρόλ. To be continued.