Altiplano

Η παρτίδα στο Altiplano ήταν επική. Οι συμπαίκτες μου έδειξαν την κλάση τους με κάθε δυνατό τρόπο, κι εγώ απλώς παρακολουθούσα να ξεδιπλώνεται εκείνη η υπέροχη μορφή επιτραπέζιας κακίας που σε κάνει να γελάς ενώ καταλαβαίνεις ότι κάτι πολύτιμο μόλις εξαφανίστηκε από μπροστά σου.

Στο τραπέζι, το παιχνίδι έγινε γρήγορα υπόθεση πόρων και ελέγχου τους. Υπήρξε resource hogging με αποφασιστικότητα, λες και ο καθένας είχε προσωπικό συμβόλαιο να στερήσει από τους άλλους ό,τι χρειάζονταν. Η αλληλεπίδραση δεν ήταν διακριτική· ήταν ξεκάθαρα εκεί, μέσα από το ποιος προλαβαίνει, ποιος μαζεύει και ποιος αφήνει τους υπόλοιπους να ψάχνονται.

Και φυσικά υπήρχε η αγωνία του σκοραρίσματος, με τον Ιωάννη Πρόδρομο —πάντα μπροστά— να θέτει το πραγματικά κρίσιμο ερώτημα: «Αν σκοράρω κάτω από το μηδέν, μήπως κερδίζω;» Δεν ξέρω αν αυτό είναι στρατηγική μεγαλοφυΐα ή πλήρης κατάρρευση, αλλά ήταν ακριβώς το επίπεδο ενέργειας που χρειαζόταν η παρτίδα.

Συμπέρασμα: ξύλο και αλπάκα. Και, μόλις δηλώσαμε έτοιμοι για κόμπλεξ, στήσαμε και Mare Nostrum: Empires. Σε μια πρωτόγνωρη κρίση συνείδησης, όλοι το είχαν διαβάσει — εκτός από εμένα, που είχα διαβάσει την προηγούμενη έκδοση. Γιατί μπιτζιτζιτζι.