Among Nobles

Το είχα παίξει πολύ παλιά, όταν το είχα τζουρνέψει σε ένα Έσσεν, και θυμόμουν δύο πράγματα: τους κανόνες και το ότι με πέντε δεν είχαμε περάσει καθόλου καλά. Αυτή τη φορά, όμως, με τρεις στο τραπέζι, το Among Nobles μου φάνηκε πολύ πιο απολαυστικό.

Ο βασικός του ρυθμός δεν με δυσκόλεψε να τον ξαναβρώ, παρότι είχε περάσει τόσος καιρός από την προηγούμενη παρτίδα. Είναι από εκείνα τα παιχνίδια που κινούνται αρκετά άμεσα ώστε να χωρέσουν σε περίπου μία ώρα, χωρίς να απαιτούν να ξαναμάθεις τα πάντα από την αρχή κάθε φορά που επιστρέφεις σε αυτά.

Η αλληλεπίδραση φάνηκε περισσότερο στην εξέλιξη της παρτίδας και ειδικά στο πώς κρίθηκαν τα πράγματα στο τέλος. Η δική μας παρτίδα έφτασε να αποφασιστεί στο τελευταίο παντρόλογημα, κάτι που της έδωσε ένταση και έκανε τις επιλογές των παικτών να μετράνε μέχρι την τελευταία στιγμή. Και, τουλάχιστον στη σύνθεση των τριών, αυτό λειτούργησε πολύ καλύτερα απ’ ό,τι θυμόμουν από το παιχνίδι με πέντε.

Δεν θα το πω groundbreaking, ούτε προσπαθεί να γίνει. Έχει όμως αρκετές έξυπνες πινελιές ώστε να είναι μια καλή επιλογή για παιχνίδι της ώρας, ιδίως αν βρεθεί σε καλή τιμή τώρα που θεωρείται πια «παλιό». Για μένα, το σημαντικό είναι να το κρατήσω ως παιχνίδι για τρεις — εκεί μου έδειξε την καλή του πλευρά.