Anno 1800: The Board Game

Το θέμα του Anno 1800 και η προσδοκία για άλλη μία ενδιαφέρουσα ιδέα από τον «Θείο» έβαζαν τον πήχη ψηλά. Δυστυχώς, εδώ δεν προκύπτει μία από τις μεγάλες επιτυχίες του: πρόκειται για ένα αρκετά ξερό παιχνίδι workforce management, ντυμένο με το αγαπημένο του θέμα. Είναι ωραίο. Όπως είναι ωραίο και ένα φύλλο υπολογισμού, όταν δεν έχεις τίποτε καλύτερο να κάνεις.

Στην αρχή το τραπέζι μοιάζει να σε πνίγει με πράγματα, όμως η δομή του ξεκαθαρίζει γρήγορα. Βάζεις και βγάζεις κυβάκια, οργανώνεις το εργατικό σου δυναμικό και η ροή έχει τόσο λίγο downtime ώστε σε παρασύρει, έστω κι αν επαναλαμβάνει επίμονα την ίδια χειρονομία.

Η αλληλεπίδραση είναι σχεδόν ανύπαρκτη: ο καθένας λύνει τη δική του μηχανή, με το εμπόριο να αποτελεί τη μοναδική ουσιαστική επαφή και να μην προσθέτει αρκετή ένταση. Multiplayer solitaire, λοιπόν, με μια διαδικασία συναλλαγών που μοιάζει να έχει έρθει για να υπογράψει παρουσιολόγιο.

Δεν είναι κακό παιχνίδι, και μια πρώτη αναγνωριστική παρτίδα δεν αρκεί για οριστική καταδίκη. Όμως τελειώνει με μια ελαφριά κούραση και με το επίμονο «αυτό ήταν;», χωρίς να φαίνεται από πού θα μπορούσε να έρθει το απαραίτητο πιπέρι. Η λογική τιμή βοηθά, αλλά το Anno 1800: The Board Game παραμένει μια ομαλή, στεγνή μηχανή που δεν βρίσκει ποτέ λόγο να ανάψει.