Anno 1800: The Board Game

Περίμενα το Anno 1800: The Board Game με μεγάλη ανυπομονησία μαζί με την παρέα μου. Το θέμα μας αρέσει πολύ, έστω κι αν το απαιτητικό videogame δεν είναι για όλους, και ο «Θείος» εξακολουθεί να βγάζει ενδιαφέρουσες ιδέες. Γι’ αυτό και η προσγείωση ήταν κάπως απότομη: εδώ δεν ένιωσα να βρίσκω μία από τις μεγάλες επιτυχίες του, αλλά ένα αρκετά ξερό παιχνίδι worker placement και διαχείρισης εργατικού δυναμικού.

Στην αρχή το τραπέζι και όσα πρέπει να παρακολουθήσεις με ψιλοέπνιξαν. Πολύ γρήγορα όμως τα πράγματα κάνουν κλικ: το παιχνίδι σε βάζει να τοποθετείς και να αφαιρείς κυβάκια, να διαχειρίζεσαι το διαθέσιμο εργατικό δυναμικό σου και να οργανώνεις τις ενέργειές σου γύρω από αυτή τη διαδικασία. Η ροή είναι καθαρή και, παρότι επαναλαμβανόμενη, έχει ελάχιστο downtime· εύκολα παρασύρεσαι από το συνεχές βάλε-βγάλε και χάνεσαι στην παρτίδα.

Το πρόβλημά μου είναι πως η αλληλεπίδραση μοιάζει περιορισμένη. Στην πράξη το βίωσα κυρίως ως multiplayer solitaire, με το εμπόριο να είναι η βασική διαδικασία που σε συνδέει με τους άλλους — και ούτε αυτή μου φάνηκε ιδιαίτερα συναρπαστική. Δεν είχα την αίσθηση ότι οι αποφάσεις των αντιπάλων αλλάζουν ουσιαστικά το δικό μου παιχνίδι ή ότι υπάρχει αρκετή τριβή για να σπάσει η ρουτίνα.

Δεν το βρήκα κακό, και δεν θέλω να το καταδικάσω από μία πρώτη, καθαρά αναγνωριστική παρτίδα. Η διάρκειά του πάντως άγγιξε τη ζώνη της ελαφριάς κούρασης και, όταν τελείωσε, η βασική μου σκέψη ήταν «αυτό ήταν;». Δυσκολεύομαι ακόμη να δω από πού θα έρθει το απαραίτητο πικάντικο στοιχείο σε επόμενες παρτίδες. Τουλάχιστον, έχει λογική τιμή.