Apocalypse Road

Γενικά τα racing games με αφήνουν μάλλον κρύο, αλλά το Thunder Alley είχε κερδίσει θέση στο τραπέζι μου. Μετά την απογοήτευση του Grand Prix, μπήκα στο Apocalypse Road με χαμηλές προσδοκίες και μια υποψία ότι είχα αγοράσει γιαλαντζί μεταποκαλυπτική φασαρία. Ευτυχώς όχι. Αυτό είναι το παιχνίδι όπου τα αυτοκίνητα τρέχουν, στρίβουν και προσπαθούν πολύ ενεργά να κάνουν τη ζωή των άλλων οδηγών δυσάρεστη.

Το παιχνίδι κρατά περισσότερο από το σύστημα του Thunder Alley, αλλά είναι ελαφρύτερο από εκείνο και από το Grand Prix. Η κούρσα δεν ζητά να χαθείς σε βάρος κανόνων· σε βάζει γρήγορα στη θέση του οδηγού που πρέπει να αποφασίσει πώς θα κρατήσει το όχημά του ζωντανό και μπροστά. Και μετά θυμάσαι ότι έχεις πυραύλους και κανόνια.

Η αλληλεπίδραση δεν είναι διακοσμητική. Χτυπάς, δέχεσαι χτυπήματα και παρακολουθείς μια καλή θέση να εξαφανίζεται επειδή κάποιος απέναντι αποφάσισε ότι εσύ ήσουν το πρόβλημά του. Το αλλαγμένο σύστημα σκοραρίσματος δίνει στην κούρσα πιο ενδιαφέρουσα, φρέσκια ένταση, ώστε να μη μοιάζει με απλή παρέλαση προς τη γραμμή τερματισμού. Οι κανόνες σε αφήνουν να μπεις γρήγορα στο ξύλο· το τραπέζι δεν θα μείνει ήσυχο.

Μια κούρσα κρατά περίπου μία με μιάμιση ώρα, γεμάτη ταχύτητα, φασαρία και εκείνη την υπέροχη μικρή κακία που κάνει τους φίλους σου να σε κοιτούν αλλιώς. Το Apocalypse Road είναι ένα ξέφρενο, θορυβώδες μακελειό με ρόδες, και ακριβώς γι’ αυτό θέλω να το ξαναπαίξω.