Apogee

Το Apogee μου έτυχε ως η λάθος πλευρά ενός Kickstarter στοιχήματος. Είχε βγει περίπου στην ίδια περίοδο με το Rocketmen του Wallace και, επειδή τα δύο έμοιαζαν συνολικά, είπα να δοκιμάσω την τύχη μου. Αλλά η ρουλέτα έχει χιούμορ: ποντάρεις συνέχεια κόκκινο και έρχεται μαύρο. Αν το Apogee βρίσκεται στο ράφι σας, φοβάμαι πως χάσατε κι εσείς.

Θεματικά, τα πράγματα είναι ακριβώς όσα περιμένεις: ο καθένας διευθύνει ένα διαστημικό πρόγραμμα, προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με σφιχτά χρήματα και ανταγωνίζεται τους υπόλοιπους σε έναν αγώνα για να ολοκληρώσει την αποστολή του. Κάθε παίκτης διαχειρίζεται μια ομάδα μηχανικών και τους αναθέτει ενέργειες κάθε γύρο. Η ροή, τουλάχιστον επιφανειακά, είναι απολύτως εντάξει.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η ροή δεν φαίνεται να οδηγεί κάπου ενδιαφέρον. Στην πράξη, το παιχνίδι καταλήγει να μας βάζει να κάνουμε πράγματα για περίπου μία ώρα, μέχρι κάποιος να τραβήξει την κάρτα που κερδίζει. Και μετά, υποθέτω, χειροκροτούμε. Η αλληλεπίδραση του racing game δεν χτίζει ένταση ή ουσιαστικές αποφάσεις· απλώς περιμένει τον τερματισμό να εμφανιστεί από την τράπουλα. Ακόμη και το Exploding Kittens μου φάνηκε βαθύτερο.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, υπάρχουν επιλογές που μοιάζουν είτε απρόσεκτες είτε σαν να μην παίχτηκε ποτέ αρκετά το ίδιο το παιχνίδι. Κάποιες μηχανές υπάρχουν μόλις δύο φορές σε όλη την τράπουλα, με αποτέλεσμα να μην μπορείς πρακτικά να εκτοξεύσεις κάτι σε μεγάλη απόσταση. Την ίδια ώρα, ο βασικός πίνακας με τις αναλογίες μάζας και ώθησης των πυραύλων μοιάζει σαν να τυπώθηκε τελευταία στιγμή σε inkjet επειδή κάποιος τον ξέχασε, ενώ στο κουτί υπάρχουν ζάρια, patches και σουβέρ με το κιλό. Προφανώς τα σουβέρ ήταν η κρίσιμη προτεραιότητα. Για μένα, λοιπόν: hard pass, block, unfriend.