Apogee

Το Apogee μοιάζει, από απόσταση, με μια λογική επιλογή για όποιον θέλει έναν διαστημικό αγώνα. Κάθε παίκτης είναι διευθυντής διαστημικού προγράμματος, τα χρήματα είναι σφιχτά και η υπόσχεση είναι μια κούρσα προς την αποστολή. Η υπόσχεση, δυστυχώς, έχει καλύτερη τροχιά από το παιχνίδι.

Σε κάθε γύρο διαχειρίζεσαι την ομάδα των μηχανικών σου και τους αναθέτεις δουλειές. Η ροή είναι κατανοητή και οι μηχανισμοί δεν έχουν κάτι παράξενο από μόνοι τους: χτίζεις το πρόγραμμά σου, προσπαθείς να βρεις τα μέσα και τρέχεις απέναντι στους άλλους για την εκτόξευση.

Η αλληλεπίδραση είναι κυρίως αυτή η κούρσα και η πίεση των περιορισμένων πόρων, όχι κάποια ιδιαίτερα ζωηρή σύγκρουση. Στην πράξη, όμως, η παρτίδα μεταφράζεται σε μια ώρα όπου όλοι κάνουν πράγματα μέχρι κάποιος να τραβήξει την κάρτα που κερδίζει. Μετά χειροκροτάτε.

Κι εκεί σκάει το πεπόνι. Κάποιες μηχανές υπάρχουν μόλις δύο φορές σε όλη την τράπουλα, άρα μπορεί απλώς να μην έχεις ποτέ τη δυνατότητα να εκτοξεύσεις κάτι σε μακρινή απόσταση. Αυτό δεν είναι σφιχτός σχεδιασμός· είναι ο σχεδιασμός να σου κουνάει το χέρι από το άλλο δωμάτιο. Ακόμη και το Exploding Kittens έχει μεγαλύτερο βάθος.

Το πιο εκνευριστικό είναι ότι η προτεραιότητα της παραγωγής φαίνεται ανάποδη. Παίρνεις ζάρια, patches και σουβέρ, ενώ ο βασικός πίνακας με τις αναλογίες μάζας και ώθησης των πυραύλων μοιάζει σαν να τυπώθηκε βιαστικά σε inkjet, επειδή κάποιος τον θυμήθηκε στο τέλος. Είναι όμορφα φορτωμένο. Όπως κι ένα κουτί με άχρηστα καλώδια.

Το Apogee έχει αρκετό υλικό για να σε κάνει να πιστέψεις ότι αγόρασες διαστημικό παιχνίδι, αλλά όχι αρκετό παιχνίδι για να δικαιολογήσει το υλικό. Hard pass.